Menu Sluiten

Þakgil, een paradijselijke plek in IJsland

Þakgil, de “beschutte vallei”

We zijn hier eerder geweest. Ik weet niet meer in welk jaar, maar ik weet wel dat het regende, dat het hard regende. Met het voornemen onder andere omstandigheden, de vallei Þakgil opnieuw te bezoeken reden we terug over de 14 kilometer lange zandweg.
Jaren later, het is eind mei, draaien we de zandweg weer in. IJsland bezoek ik meestal in de herfst en winter, zo tussen oktober en maart. De weg naar de vallei Þakgil, is van eind september tot eind mei afgesloten. Een zandweg, veel bochten, steile stijgingen en even steile afdalingen. We genieten van de route met de bijzondere uitzichten.


Als wij de vallei inrijden, beginnen ook wolken zich samen te pakken. Met het vooruitzicht van beter weer voor de volgende dag, besluiten we spontaan, om een huisje voor de nacht te huren. Het zijn slechts trekkershutjes, maar het is mogelijk om beddengoed ter plekke te huren. Een tweepits fornuis, en een eigen toilet maakt de trekkershut, een trekkershut plus!

Een mooie maar natte wandeling

Omdat de wolken dreigen, beginnen we snel aan onze wandeling. Ons doel, uitzicht op de gletsjer, hebben we al moeten opgeven. Er ligt nog te veel sneeuw. Veel sneeuw in combinatie met het te verwachten slechte weer, maakt de kans groot, te verdwalen. We gaan voor een kleinere ronde.
Een steile zandweg, ooit een jeeptrack, brengt ons snel op hoogte. In de verte is al duidelijk te zien, hoe de donkergrijze wolken hun natte inhoud over de bergen uitsproeien. Wij zijn nog omgeven door redelijke weersomstandigheden. We genieten van de mooie uitzichten, de groene bergen, en de bijzondere rotspartijen. Met een beetje fantasie staan we zelfs even oog in oog met de Carthaagse generaal Hannibal Barkas, staand op een olifant, die in het jaar 218 voor Christus Italië binnenviel.

Waar we een paar minuten geleden slechts werden geteisterd door wind en koude, heeft de regen ons nu ook gevonden. In de beschutting van een ondiepe grot, nuttigen we onze lunch, en hopen we dat de wolken plots openbreken en de regen zal stoppen. Een ijdele hoop, zal al snel blijken.


Er rest ons niets dan door de stromende regen terug te wandelen naar onze trekkershut plus.

Tikkende regen op de ramen is ook gezelligheid

Vanachter het raam van onze trekkershut kijken we uit over de camping. We zien verschillende kleine 4×4´s, uitgerust met een daktent een plekje zoeken op de camping. Onder omstandigheden zoals deze, realiseer ik me dat een daktent in IJsland wellicht avontuurlijk, romantisch en misschien wel avontuurlijk-romantisch kan lijken, maar in de praktijk stap je nat in je tent, en word je de volgende dag wakker, en is alles nog steeds nat. Avontuurlijk, ja dat wel. Romantisch? Alleen bij fijne weersomstandigheden. Ik zet de verwarming maar een tandje hoger, terwijl ik een slokje neem van mijn hete koffie.

Als afsluiting van de dag nog even naar de Duivelsrots

In de avonduren klaart het een klein beetje op. Beter gezegd, de wolken worden iets minder hard uitgewrongen. Een lichte motregen blijft, maar dat weerhoudt ons er niet van om onze warme hut even te verlaten, en op zoek te gaan naar de Djöflarokk, oftewel duivelsrots. Het is het enige landmark dat ik vond toen ik op internet zocht naar Þakgil. Een naam van de rotspunt vond ik nergens, maar Djöflarokk leek me wel een leuke naam.
Djöflarokk ligt eigenlijk op een voor de hand liggende plek. Tegelijkertijd met ons, arriveerden vanmiddag nog meer bezoekers in de vallei. Maximaal een half uur na aankomst waren ze alweer vertrokken, maar niet voordat ze een kloof in waren gelopen. In die kloof vonden wij nu ook Djöflarokk.

De regen is even helemaal gestopt. Ik pak mijn camera uit de rugzak, en verklein de wereld om me heen tot wat ik door mijn zoeker kan zien.

 

 

Mijn publicatie "IJslandse Parels"

Let op! ivm Vakantie. Bestel voor 8 september!

Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! 
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis. 

Bestel het hier!

 

 

Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier

Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:

IJslandtours
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen

Vanaf de andere kant bekeken

Dýrholæy

Nieuwsgierigheid is een goede eigenschap voor een fotograaf, maar het vereist soms ook een goede conditie en doorzettingsvermogen. Zo wil ik altijd weten wat er aan de andere kant van die heuvel ligt, wat er voorbij de volgende bocht ligt, en hoe het er vanaf de andere kant bekeken uitziet.
Dýrholæy is ook zo´n plek. Wie ooit op IJsland is geweest, kan deze kaap bijna niet hebben gemist. De 120 meter hoge kaap is al zichtbaar op het moment dat je nog moet bijkomen van de regenboog in de Skógafoss, of het surrealistische vliegtuigwrak op het Sólheimasandur.

Vanwaar de mooie uitzichten je aankijken

Een korte wandeling vanaf de parkeerplaats bij Dýrholæy brengt je naar een plek waarvandaan je de boogrots van beneden kunt zien. Een wandeling van ongeveer 25 minuten brengt je naar de vuurtoren, vanwaar de mooie uitzichten je aankijken.

Met je blik naar het westen heb je een prachtig uitzicht op de berg Pétursey, en het eindeloos lijkende zwarte strand, waar de wit schuimende golven onafgebroken het strand overnemen en weer verlaten.
Spiedend naar het oosten, kijk je op wat voor de meesten waarschijnlijk de volgende bestemming is, de grillige rotspieken van Reynisdrangar, bij het zwarte strand Reynisfjara. In het seizoen hoef je slechts je blik op de randen van de kliffen te werpen waar je nieuwsgierig wordt aangestaard door de vele papegaaiduikers.

Voor bijna iedereen is dit voldoende. Maar staand bij de vuurtoren word ik altijd nieuwsgierig. Hoe ziet de kaap eruit als je 120 meter lager aan de voet van de kaap, op het strand, aan de westzijde staat? De keren dat ik hierheen kwam rijden was mijn aandacht steeds gericht op het zoeken van een weg of een pad naar het westelijke strand. Tevergeefs.

Het kon hier wat drassig zijn

Per toeval werd de toegang tot het strand op een dag in mijn schoot geworpen. Nu heb ik beloofd deze informatie niet te delen, maar tijdens mijn laatste bezoek aan IJsland liep ik, nadat ik toestemming had gekregen, eerst over een stuk privéland en vervolgens door een vochtige weide, waar ik voorzichtig probeerde mijn schoenen droog te houden. Dat was een onmogelijke opgaaf, en er zat niets anders op dan mijn schoenen uit te doen, en mijn broekspijpen op te rollen. Het kon hier wat drassig zijn had de landeigenaar mij verteld..Een wens ging in vervulling, ik was onderweg naar de westzijde van Dýrholæy. Als bonus kregen we ook nog de beschikking over een heuse leenhond met de naam Kolur. Toen wij nog voorzichtig zochten naar doorwaadbare plekken, rende en sprong Kolur al door het water, wat vaak zo diep was dat alleen zijn kop nog boven het wateroppervlak uitstak. Waarschijnlijk snapte hij er niets van dat wij zo veel moeite deden, om zo droog mogelijk door het water te waden.

De wonderbaarlijke schoonheid van de westelijke zijde

Toen we de nattigheid achter ons konden laten stonden we oog in oog, maar nog op ongeveer vijf kilometer afstand van de wonderbaarlijke schoonheid van de westelijke zijde van Kaap Dýrholæy. Door het mulle zwarte zand en kiezelstrand baanden we onze weg naar de voet van de kaap, waar ik mijn foto´s maakte, genoot van het uitzicht, mijn gezelschap en het feit dat ik hier eindelijk mocht zijn.

 

Mijn publicatie "IJslandse Parels"

 

Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! 
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis. 

Bestel het hier!

 

 

Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier

Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:

IJslandtours
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen

Op ontdekkingsreis in de mystieke Nauthúsagil

Op ontdekkingsreis in de mystieke IJslandse Nauthúsagil

Als je denkt dat je IJsland kent als je broekzak, wordt het tijd om te kijken of er wellicht nog meer zakken in je broek zitten. Speuren op het internet, ver inzoomen op Google-Earth. Het is vaak een verrassing welke verborgen parels je dan nog kunt ontdekken.

Tijdens een van mijn speurtochten op Google-Earth zag ik een icoontje van een camera. Ik klikte erop en zag een waterval die ik nog niet eerder gezien had. Ik zoomde een stukje uit, en speurde op de kaart naar meer aanwijzingen. Het enige dat ik tijdens deze ontdekkingsreis ontdekte, was de naam van de kloof waarin de waterval lag, en een donkere streep op de kaart, waar de kloof lag. Ik noteerde de naam, en sloeg de gegevens op, voor later gebruik.

Voor onze meest recente reis hadden we al besloten dat we weinig in de auto wilden zitten, veel wilden wandelen, maar vooral nieuwe dingen wilden ontdekken. Steeds terugkeren naar de bekende plekken is leuk, maar IJsland opnieuw ontdekken is veel leuker.

Stappen van steen naar steen

Na eerst een keer op de verkeerde locatie geparkeerd te hebben, stonden we niet veel later aan het begin van onze ontdekkingsreis in de mystieke IJslandse Nauthúsagil. Een kloof met veel bochten, met mos beklede wanden, en vooral veel frisgroen van weelderig groeiende lijsterbessen.

We stapten over stapstenen, waarbij we ons zo nu en dan aan de rotswand moesten vasthouden, en vergaapten ons, terwijl we steeds dieper, de tevens dieper wordende kloof inliepen. Het bijna lichtgevende groen stak mooi af tegen de diepzwarte rotswanden.

Een kleine waterval leek een bijna onneembare hindernis. Het lijkt zo makkelijk. Stappen van steen naar steen, slechts vier stappen scheiden ons van de overkant. Maar de eerste stap van die vier durfden we niet te zetten. Is de steen glad of stroef? Ligt de steen vast, of kantelt hij zodra je erop gaat staan.

Op blote voeten verder

Na een korte tijd van twijfelen, wat wel een eeuwigheid leek, besloot ik mijn schoenen uit te trekken. Mijn schoenen uittrekken vind ik echt een nachtmerrie. Van die hoge wandelschoenen, met veters die van links naar rechts, van rechts naar links, en weer van links naar rechts geregen zitten. Als het niet per se hoeft, houd ik mijn schoenen aan. Maar het verlangen om naar de overkant te komen was groter dan de weerzin om mijn schoenen uit te doen.

Mijn sokken stopte ik in de schoenen, en de schoenen knoopte ik met de veters aan elkaar vast. Met de schoenen, doelloos hangend om mijn nek wist ik op blote voeten de overkant te bereiken. Met behulp van een stevige, in de wand verankerde ketting, wist ik de laatste meters langs een steile wand te overbruggen. Een laatste klim, bracht me op gelijke hoogte met de verrassing van deze kloof. Een door zachtgroen mos omrande waterval stortte hier van grote hoogte naar beneden.

Een moment van bijna volmaakt geluk

Een moment van bijna volmaakt geluk. Bijna volmaakt want ik stond nog alleen. Ans was mij niet gevolgd. Ik liep terug naar de ketting, en klom langs de ketting eerst naar beneden, en toen langs de steile wand verder naar de waterval waar ik straks de vier stappen niet durfde te nemen. Mijn schoenen had ik inmiddels aan, en vanaf deze kant zagen de stapstenen er ineens een stuk makkelijker uit. Ik zette de vier stappen naar de overkant, en wist mij, gezekerd door mijn “ervaring” Ans mee naar de overkant te loodsen. Niet veel later stonden we samen bij de waterval. Nu wel een moment van puur geluk.

Mijn publicatie "IJslandse Parels"

 

Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! 
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis. 

Bestel het hier!

 

 

Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier

Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:

IJslandtours
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen

Een bijzonder fenomeen, de geiser Strokkur

Verrast door het moment suprême

Al vaak, en steeds met veel ontzag, was ik getuige van de uitbarsting van de geiser Strokkur. Iedere keer als ik daar stond werd ik vergezeld door mijn camera, waarmee ik probeerde, en regelmatig slaagde dit prachtige fenomeen vast te leggen. Turend naar het zachtjes schommelende water, met steeds de belofte van een eruptie. Vaak was het een kleine schijnbeweging, waarna het water weer terugzakte en weer even bleef deinen.

En dan, ondanks dat de belofte van een eruptie er steeds was, werd ik steeds weer verrast door het moment suprême. In de loop van de jaren leerde ik steeds weer bij, en wist ik mijn camera steeds sneller in de juiste positie met de juiste instellingen klaar te hebben staan, zodat zelfs de verrassing mij niet meer verraste.

Een moment van verzadiging

En hoe vreemd het ook klinkt, er komt een keer een moment van verzadiging. Het fotograferen gaat op automatische piloot, en hoewel het steeds weer een bevredigend gevoel geeft, is de beloning achteraf toch minder euforisch.

Het besef dat je minder euforisch wordt over je foto’s kan in hoofdzaken twee dingen met je doen. Het eerste, je geeft het op. “De” foto heb je al, dus de camera kan in de rugzak blijven. Het tweede, je probeert anders naar je onderwerp te kijken, en probeert door je creativiteit in de strijd te gooien, te komen tot die “andere foto”.  

Mensen inspireren

Een paar jaar geleden besloot ik de veilige standaardfoto aan mij voorbij te laten gaan. De hemel was bijna strak blauw, en een stralend zonnetje zette de Strokkur vol in het licht. Ik besloot om mezelf recht tegenover de zon te positioneren, en wachtte op het juiste moment. Ik weet niet meer of het meteen de eerste keer lukte, maar op die dag schoot ik een foto, waarvan later één van mijn deelnemers aan een fotografiereis, mij trots een gelijksoortig resultaat liet zien, en zei: “Deze foto zag ik van jou, en die wilde ik namaken”.

Mijn foto had als resultaat dat ik iemand had weten te inspireren. Volgens mij is dat het hoogst haalbare dat je als fotograaf kunt halen. Mensen inspireren!

De foto die ik toen maakte prijkt nu op de cover van mijn boekje “Fotograferen op IJsland”.

Als tegenlicht ook niet meer voldoende is

Met het maken van deze foto had ik ook mijn moment van euforie weer terug gevonden. Wat had ik geleerd? Hoe je ook fotografeert, er is altijd nog ruimte voor “anders”. Met deze gedachte fotografeer ik eigenlijk altijd. Je bent nooit klaar. Ander licht, een ander seizoen, een andere setting in de camera geeft steeds een ander resultaat, daarom verveelt IJsland mij na ruim veertig bezoeken nog steeds niet.

Na mijn “inspirerende” foto kwam ik nog verschillende keren bij de Strokkur. Maar de omstandigheden lieten mij in de steek, of gaven mij niet de inspiratie weer eens wat anders te proberen. Er borrelde wel wat ideeën op voor een ander soort “Strokkur” fotografie. Het soort waarvoor ik wel al een en ander experimenteerde, maar waarvoor een strak blauwe lucht essentieel was.

Het beoogde resultaat

Tijdens onze wandeling langs de rivier Bruár (vorige blogje) was de hemel strak blauw. Hoewel we beide al heel wat kilometers in de benen hadden zitten, wist ik dat we dit moment niet voorbij moesten laten gaan. De Strokkur ligt op slechts een steenworp afstand van de rivier Bruár, dus niet veel later stond ik tegenover de zon, met tussen mij en de zon niets anders dan de Strokkur. Het idee? Meestal wordt de Strokkur gefotografeerd met een snelle sluitertijd om zo iedere druppel in de lucht te “bevriezen”. Ik wilde dit keer proberen de beweging van het water vast te leggen door te werken met lange sluitertijden. Voor mij was ¼ seconde belichtingstijd de juiste instelling om mijn beoogde resultaat te behalen.

 

Mijn publicatie "IJslandse Parels"

 

Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! 
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis. 

Bestel het hier!

 

 

Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier

Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:

IJslandtours
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen

Stroomopwaarts bij de turquoise Brúará

De waterval voor onszelf

Ik kan me nog goed voor de geest halen, dat ik voor het eerst de Brúarfoss bezocht. Het was een hele ontdekking. Parkeren, dat deden we ergens in de verbreding van een zandweg, waar we onze auto net kwijt konden. Vanaf daar ploeterden we te voet, over een modderig pad, stapten we over grote stenen door een rivier, en bereikten uiteindelijk de turquoise waterval. We hadden de waterval voor onszelf. Er was op wat vogels na in de verre omtrek geen levend wezen te ontdekken.

Nadat we de waterval goed hadden bekeken, en ik intensief had gefotografeerd, keek ik vanaf de brug, stroomafwaarts en bedacht me dat de Brúarfoss, vast niet de enige waterval in deze rivier was.

De prachtige waterval Hlauptungufoss

Jaren later, het pad dat wij gebruikten was afgesloten, was er een nieuw pad. Een pad dat de loop van de rivier Brúará volgde. Het pad volgde de rivier nauwgezet, en zo nu en dan moest je echt goed uitkijken om niet twee of drie meter naar beneden te glijden, en zelf in het turquoise water terecht te komen. Mijn vermoeden van meer watervallen werd wel bevestigd. De prachtige Hlauptungufoss, welke ik zelfs mooier vind dan de Brúarfoss, en iets verder stroomopwaarts ook nog de Miðfoss.

Witschuimend water markeert ons doel

Onlangs liepen we deze route weer een keer. Het voornemen was, om de eerste drie watervallen zo snel mogelijk voorbij te lopen en dan verder. Verder waarheen? Op Google-Earth had ik een paar kilometer stroomopwaarts enkele stroomversnellingen en/of watervallen ontdekt. Google-Earth is niet echt heel gedetailleerd in dit gebied, dus het enige wat ik zeker wist, was dat er wildschuimend water te zien was.

Een nieuwe ontdekkingsreis

Omdat we de highlights van IJsland ondertussen al vaak hebben gezien, was het nu tijd voor een nieuwe ontdekkingsreis. Weg van de “relatieve” drukte van de Brúarfoss, weg van de gebaande paden, maar zelf weer gaan ontdekken. Te gaan waar nog geen mensen – of in ieder geval nog niet heel veel mensen- waren gegaan.

De wandeling was een verademing. Smalle paadjes, soms een jeeptrack waar zo te zien al jaren niemand had gereden, en een immens gevoel van “alleen op de wereld”. Dit was het IJsland zoals ik het had ervaren tijdens mijn eerste bezoeken aan dit fantastische land.

 

 

Nog niet aan het eind van onze ontdekkingsreizen

Aangekomen bij ons “Google-Earth” moment hebben we echt uren zitten genieten van het turquoise wild stromende water. Een nieuwe ontdekking, en een reden om nogmaals terug te gaan. Verder stroomopwaarts heb ik geloof ik nog iets gezien…. Nog niet aan het eind van onze ontdekkingsreizen

.

Mijn publicatie "IJslandse Parels"

 

Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! 
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis. 

Bestel het hier!

 

 

Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier

Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:

IJslandtours
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen

Voorzichtigheid was hier zeker geboden

Op ontdekkingsreis in IJsland

Een paar kilometer voorbij de afslag veranderde de asfaltweg in een gravelweg. Geen probleem voor onze Toyota Rav4. Vanaf het moment dat ik met deze hybride 4×4 auto mocht wegrijden vanaf het vliegveld, kon, ik alleen maar onder de indruk zijn. Dat beetje gravel kon onze auto best aan. De tocht voerde ons door een prachtig lavaveld.

Hoe verder we ons van de hoofdweg verwijderde, hoe smaller de weg werd, en hoe meer grote keien op de weg lagen. Het werd een langzame slalomrit, om de keien en kuilen zoveel mogelijk te mijden. Voorzichtigheid was geboden.

Een avontuurlijke route

Even stonden we stil bij de parkeerplaats waarvandaan een wandelroute richting de berg Keiler begon. Maar Keiler was niet de reden waarom we deze afslag hadden genomen. Sogin, een geothermisch gebied dat we nog niet kenden was het doel van deze enigszins avontuurlijke route.

Mijn Waterloo

Niet veel verder stond een twee meter hoge pijp, met een diameter van ongeveer 50 centimeter flink stoom af te blazen. Vanaf hier, was het nog ongeveer een kilometer naar een parkeerplaats. De weg werd nog smaller, de keien iets groter en de kuilen wat dieper. Na ongeveer 300 meter vond onze auto, of eigenlijk vond ik, “mijn Waterloo”. De kuilen werden te diep voor mij, om met een gerust hart door te rijden.  

Omdraaien was ook geen optie, daarvoor was de weg te smal. Geloof me, achteruitrijden, zelfs met een achteruitrijdcamera is geen pretje, zeker niet op deze weg, en zeker niet ruim 300 meter. De laatste kilometer werd dan ook een wandeling. Een wandeling met mooie die meer dan de moeite waard was.

 

Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! 
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis. 

Bestel het hier!

 

 

Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier

Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:

IJslandtours
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen

De uitbarsting van de Fagradalsfjall

Het is oktober 2020, als in het Geldingadalir, op het IJslandse schiereiland Reykjanes, een niet aflatende reeks van aardbevingen begint, enkele met een kracht van 5,6 op de schaal van Richter. De verwachtte vulkaanuitbarsting startte na ruim 50.000 aardbevingen op 19 maart 2020 vanuit de krater Fagradalsfjall.

Wat had ik graag in het vliegtuig gestapt om zo ooggetuige te mogen zijn van dit visueel spectaculaire natuurgeweld. Hoewel velen die stap wel waagden, besloot ik vanwege de Covid uitbraak niet te gaan. Ik hoopte op betere tijden, met uitbarsting, maar zonder Covid.

Helaas, eind september, een maand voordat ik naar IJsland zou afreizen stopte na zes maanden de uitbarsting.

En nu, het is inmiddels 21 mei 2022, mogen we kijken naar de nieuwe creatie van moeder natuur. Een indrukwekkende massa uitgestoten magma bedekt een groot deel van de bodem van het Geldingadalir. Op enkele plaatsen komt nog wat stoom tussen de lava omhoog. De lava die één groot kunstwerk heeft gecreëerd, maar dat opgebouwd lijkt te zijn uit duizenden op zichzelf staande kunstwerkjes.

Bruin, grijs, zwart, rood, en hier en daar wat spiegelend blauw gesteente zover het oog reikt. Een surrealistisch landschap, waarvan we maar geen genoeg kunnen krijgen. Het mooie weer speelt natuurlijk ook een grote rol. Een heerlijk zonnetje, blauwe luchten, afgewisseld door witte wolken; zelfs zonder de uitgestroomde lava is het uitzicht al zonder meer fenomenaal.

Onderweg stoppen we regelmatig. Soms om wat te eten, soms om onze kuiten even rust te geven, maar het meest toch om de omgeving in ons op te nemen. Zelfs de wind, die opsteekt zodra we aan het eind van de wandeling, op het voor ons hoogste punt zijn aangekomen, weet ons niet te verjagen.

Ik probeer mezelf een voorstelling te maken, hoe het hier ten tijde van de uitbarsting moet zijn geweest, en ik weet het meteen. De volgende keer, dan ben ik erbij!

Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier

Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:

IJslandtours
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen

Bladzijde 212, de vuurtorens van Akranes

De afslag naar Akranes

Het was 2011. Onderweg in IJsland had ik de afslag naar Akranes altijd gemeden. Ik kon me ook niet voorstellen dat ik hier iets zou missen. In 2011 had ik wat meer tijd, en toen ik de tunnel onder het Hvalfjörður door was besloot ik de rotonde dit keer driekwart rond te nemen.

Mijn zoektocht naar fotografisch interessante plekjes, brachten mij naar het uiterste puntje van het schiereiland waar een oude vervallen vuurtoren direct mijn aandacht trok. Gewapend met mijn camera liep ik naar de vuurtoren, waar ik natuurlijk ook even aan de klink van de deur moest voelen. Die deur was open, en ik besloot ook binnen in de vuurtoren te gaan kijken. 

De geur van Verroest metaal

Binnen snoof ik de geur van verroest metaal en vochtig beton in. De iconische maar vervallen vuurtoren uit 1918, bleek een dankbaar onderwerp voor een aantal foto’s. De toegang naar het “balkon” stond open, en zo kon ik vanuit deze oude toren, een blik werpen op de nieuwe vuurtoren die in 1947 in gebruik was genomen. Tevreden verliet ik na nog wat omzwervingen, het plaatsje Akranes.

Na nog een paar bezoekjes in de jaren die volgden, stond ik in 2016 samen met Ans weer bij de vuurtorens. Dit keer werden we uitgenodigd om de vuurtoren van binnen te bekijken. De man waarvan we dachten dat hij de vuurtorenwachter was, vertelde enthousiast over de oude vuurtoren die hij had weten te behoeden van de sloop. Hij vertelde over de muzikanten die vanwege de bijzondere akoestiek, optraden, of opnames maakten in de nieuwe toren.

De vuurtoren komt tot leven

Hilmar, zoals de man bleek te heten, wist met zijn verhalen, de vuurtoren tot leven te wekken. Het was niet langer een gewoon gebouw, het werd een gebouw, met een eigen verhaal, een eigen geschiedenis. Een vuurtoren met een bijzondere aantrekkingskracht.

Pagina 212

Nog regelmatig bezoek ik Hilmar en zijn vuurtorens, en het was dan eigenlijk ook niet eens vraag of ik de vuurtorens van Akranes wel zou opnemen in mijn boek “IJslandse Parels”. Toen ik in mei weer afreisde naar IJsland ging er natuurlijk een exemplaar mee om cadeau te doen aan Hilmar. 

 

 

 

 

 

 

Als je het boek hebt, kijk dan maar eens op pagina 212. Als je het boek nog niet hebt, bestel het dan nu nog voor de huidige prijs van € 29,95. Vanaf 1 juli zal de prijs € 39,95 worden.

Bestellen kan hier

Ans en Gerry op de vuurtoren in Akranes
Bezoek ook de Bowie Wall

Mijn nieuwe publicatie: IJslandse Parels

IJslandse Parels

Eind 2020, begon ik aan mijn nieuwe boek. Een boek dat uiteindelijk de titel “IJslandse Parels” kreeg.

IJslandse Parels is veel meer dan gewoon een fotoboek, maar het is ook meer dan een reisgids. Een goede omschrijving voor “IJslandse Parels” is wellicht; “Fotoreisboek”. Het is dan ook niet alleen de perfecte voorbereiding voor een reis naar IJsland, maar ook een boek om gewoon zo nu en dan door te bladeren en zo te genieten van de prachtige IJslandse landschappen.

Om een kort verhaal lang te maken; in 2016 begon ik aan een nieuw IJslands avontuur, waarvoor de voorbereidingen in 2012 al werden gemaakt. De roots van dit avontuur lagen achteraf gezien al in 2007. Over dit avontuur kan ik nu nog niet zoveel vertellen. Door de Corona viel dit project, dat had moeten eindigen in 2020, volledig stil. Als alles goed gaat, start het project in 2021 weer door, en hoop ik datzelfde jaar het project nog af te kunnen ronden.

Duimen draaien, of doorgaan?

Door het wegvallen van dit project, waar ik veel tijd en energie in stak, viel ik plots in het bekende zwarte gat. Wel bleef mijn telefoon rinkelen, en puilde mijn inbox uit, voor IJsland gerelateerde vragen. Locaties, wegnummers en veel “wat moet ik gaan zien als ik door IJsland reis?”

Toen ik eind december bezig was een IJsland gerelateerde mail te beantwoorden begonnen de radertjes in mijn hoofd te draaien. Het spreekwoordelijke “Eureka” moment, het oplichtende lampje boven mijn hoofd, of als je wilt het kwartje dat viel, zorgde ervoor dat alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Het concept voor een nieuw boek was geboren.

Verzamelen van de pareltjes

Met behulp van mijn fotoarchief, de in de loop van jaren verzamelde GPS-Data, en een kaart van IJsland begon ik met het samenstellen van een top 100 van IJslandse toplocaties. Locaties, die ik nog steeds met veel plezier bezoek tijdens mijn reizen in dit onvoorstelbaar mooie land.

De titel van mijn boek moest “100 IJslandse Toplocaties” worden. Toen ik over de 100 items ging, besloot ik er enkele te schrappen. Dat viel nog niet mee. Welk “pareltje” moest sneuvelen?  Ik wilde dat Alle locaties die ik verzameld had acte de présence zouden geven in mijn boek.

Het sneuvelen van de titel bleek een betere optie te zijn. De titel werd veranderd in: “IJslandse Parels”, en het aantal beoogde pagina’s groeide van 200 naar 240.

Het resultaat

Meer dan 300 foto’s, 240 pagina’s, parkeer en locatie coördinaten voor de navigatie, en om en nabij de 18000 woorden, vormen samen mijn nieuwe publicatie “IJslandse Parels”. Een boek om weg te dromen bij de schitterende IJslandse landschappen, maar ook een gids waarmee je je IJslandreis kunt voorbereiden en tevens een naslagwerk voor relevante informatie, over wegen en de bestemmingen. Kortom, een boek dat niet mag ontbreken in de boekenkast van een IJslandliefhebber. 
IJslandse Parels is uit voorraad leverbaar!  Bestel hier

Een kleine preview:

Het einde van een fantastische reis

Aan onze reis in IJsland komt langzaam een eind. Waar we een paar weken terug nog het idee hadden dat ons verblijf in IJsland nog eindeloos zou duren komt nu het besef dat we binnenkort weer thuis zullen zijn. Een mix van gevoelens. Aan de ene kant is het goed en wil je graag naar huis, aan de andere kant wil je nog een periode van eindeloos blijven aan de reis toevoegen.

Vandaag doen we nog net alsof de reis eindeloos gaat duren. Sterker nog, het duurt eindeloos voordat we ons verblijf van afgelopen nacht kunnen verlaten. Een laag van bijna vijftien centimeter sneeuw heeft onze auto bedolven. Het heeft even tijd nodig voordat de auto ver genoeg sneeuwvrij is om te kunnen vertrekken.

We hoeven niet heel ver te gaan. Een waterval die we jaren geleden ooit op de verkeerde plek zochten ligt op ongeveer tien kilometer afstand van onze laatste accommodatie. Het bijzondere aan deze waterval is het warme badje dat vlak voor de waterval ligt. De auto ploegt moeiteloos door de vijftien centimeter sneeuw laag. De uitdaging ligt er in om op de weg te blijven. Door de sneeuwval is het verschil tussen weg en berm verdwenen. We weten tot het einde van de weg door te rijden en parkeren onze auto.

Warme badjes horen ook bij IJsland

Dit keer gaat er naast onze gebruikelijke spullen ook nog zwemkleding en handdoeken mee. De wind maakt het gemeen koud. Het is fijn om door de maagdelijke sneeuw te kunnen wandelen. Vandaag zijn wij de eerste bezoekers van deze waterval, en we hebben geen idee wat ons te wachten staat.  Een kwartiertje later staan we bij de waterval die mooier is dan ik me had kunnen voorstellen. Het water is licht blauwgroen van kleur en stort in witte slierten tussen een besneeuwd landschap in een diep zwarte rivier.

De fijne nevel die door de waterval wordt veroorzaakt hangt als fijne ijskristallen in de lucht. Een mooi schouwspel, maar voor een fotograaf ook een uitdaging. Ik ben meer bezig met het schoonpoetsen van de voorste lens op mijn camera dan het fotograferen. De 1/125ste van een seconde die ik nodig heb voor het maken van een foto, wordt me niet gegund. Na een flink aantal pogingen lukt het mij om een paar foto’s te schieten, zonder dat de lens van mijn camera bedekt is met honderden minuscule waterdruppeltjes.

De snijdende koude in combinatie met het idee dat er om de hoek een warm badje op ons wacht laat ons al snel weer doorlopen. Nu ben ik niet zo van de warme badjes, maar Ans vind het wel lekker. In mijn gedachten wisselen de beelden die ik graag wil gaan schieten zich al in rap tempo af. Terwijl Ans zich klaar maakt om het badje te betreden ga ik alvast wat foto’s schieten.

Als ik denk klaar te zijn met mijn foto’s loop ik terug naar het badje waar mijn zeemeermin zich al helemaal thuis voelt. Ik voel er niets voor om het water in te gaan. Ik heb al zo’n idee hoe het voelt als je er weer uit moet. De snijdende wind is niet bepaald een motivator. Voor Ans pakt dit goed uit, want als zij uit het water stapt kan ik haar helpen met afdrogen en fungeren als een windscherm. We lopen nog even terug naar de waterval. Ik daal een klein stukje af voor een mooiere foto en kan weer terug vallen in de routine van lens poetsen, foto maken, controleren en opnieuw beginnen.

 

IJsland, het land van de spectaculaire luchten

We lopen weer terug naar de auto en vervolgen onze weg naar het westen. IJsland is ook een land van de wonderbaarlijke luchten en het daarbij behorende licht. Terwijl donkere wolken achter ons zich samenpakken, wordt de voorgrond door de zon beschenen. Een prachtig warm licht. Helaas is het druk op de besneeuwde en gladde weg. Stoppen behoort niet tot de opties, dus geniet ik van het uitzicht vanuit de warmte van onze auto. Een automobilist die niet al te ver voor mij rijd denkt daar blijkbaar anders over. Op de hoofdweg zet hij gewoon zijn auto plotseling stil. Een levensgevaarlijke manoeuvre van deze idioot. We kunnen hem nog net ontwijken. In mijn spiegels zie ik hoe de chauffeur bewapend met zijn camera uitstapt en doodleuk wat foto’s begint te schieten.

 

Wij nemen een paar kilometer verderop de afslag naar de kloof Kolugljufur waarin de waterval Kolufossar ligt. Hier is verder niemand en kunnen wij onze auto veilig aan de kant zetten. Met aan de ene kant het fantastische licht, en aan de andere kant een aantal mooie paardjes heb ik weer inspiratie genoeg voor een aantal foto’s.

De Kolugljufur kun je vanaf twee verschillende wegen, die in een V vorm bij elkaar komen bereiken. Deze twee wegen komen ongeveer twee kilometer voor de kloof bijeen, en vanaf daar rijd je dan over één weg verder. Van een afstandje zien we een auto op de andere weg wel erg langzaam rijden en vaak stilstaan.

Als wij al lang bij de waterval aan het fotograferen zijn komt deze wagen nog steeds in hetzelfde tempo aanrijden. Vlak voor de parkeerplaats stappen een aantal Aziatisch uitziende jongens uit. Ze lopen naar de plek waar wij onze auto hebben geparkeerd en beginnen op de grond te stampen. Nieuwsgierig vragen wij ze naar het waarom van deze actie. Ze zijn blijkbaar ongerust over de ondergrond en zijn bang dat ze er met de wagen inzakken. Zou het dan toch waar zijn dat veel Aziaten hun rijbewijs halen in een simulator, en dat dit de eerste keer is dat ze op de harde weg rijden?

 

 

Hvítserkur (Withemd)

Het is al tegen zonsondergang als we aankomen bij Hvítserkur. Volgens overleveringen een versteende trol, maar vaak aangeduid als de dinosaurus. Door de gladheid is de weg naar beneden niet echt eenvoudig, maar we weten het strand te bereiken. Het water staat erg laag waardoor je helemaal om het “beest” heen kunt lopen. De meeste keren dat ik hier kwam stond hij minimaal tot zijn knieën in het water. Nu heeft hij veel ruimte om zich heen en nemen we rustig de tijd om de mooiste plekjes te vinden waarvandaan je hem fotograferen kunt. De besneeuwde bergen en enigszins roze/oranje kleurende wolkenlucht maken het net weer een beetje mooier.

Het is al donker als we aankomen in plaatsje Hvammstangi, waar we nog een overnachting hebben op een mooie plek met uitzicht op het Miðfjörður.

Afsluiting

Morgen wordt de dag van de bezoekjes. We hebben wat afspraken langs de route naar en in Reykjavík. Onderweg gaan we verder niet meer stoppen. We komen iets voor vijf uur aan in Reykjavík, waar we ons appartement voor de komende twee nachten hebben geboekt.

Een van de dingen die ik echt nog eens wil fotograferen is de Imagine Peace Tower. De toren van licht wordt ieder jaar op negen oktober ontstoken ter nagedachtenis aan John Lennon. Tot acht december, de sterfdag van John Lennon, straalt het blauwe licht van één uur na zonsondergang tot middernacht.

De omstandigheden om de toren te fotograferen zijn niet ideaal. Er is teveel omgevingslicht waardoor de straal er een beetje flets bijstaat. Het fletse licht wordt meer dan goedgemaakt door het plotselinge verschijnen van de Aurora Borealis.

De halve marathon van Reykjavík

Op de allerlaatste dag van onze reis in IJsland loopt Ans de herfst Marathon van Reykjavík. Ondanks een blessure die Ans opliep voor de vakantie, waardoor ze in IJsland verschillende keren heeft moeten trainen (wat ze geen straf vond) finisht ze in een tijd waarover ze best tevreden is. Omdat ik in de tijd dat ze loopt toch niets te doen heb loop ik rond met mijn camera en help daarmee de organisatie aan een flink aantal foto’s van de deelnemers die ik bij het keerpunt tref.

Morgen nog de vlucht naar huis, en daarmee komt een eind aan deze bijzondere reis waarin we veel leuke mensen mochten ontmoeten, oude bekenden opzochten, nieuwe gebieden konden verkennen en enorm hebben genoten. En nu? Plannen maken voor onze volgende reis natuurlijk!

Staat IJsland ook op jouw verlanglijstje? Kijk dan eens op de voorpagina van deze site, en ga mee van 2 tot en met 10 maart 2019 naar het mooie winterse IJsland. Een fotografie reis waarbij we overdag de mooiste stukjes IJsland aan de zuidzijde bezoeken, en in de avonduren op zoek gaan naar de Aurora Borealis, beter bekend als het Noorderlicht.