Gastenboek

  • Jan van de Lagemaat:
    Hallo Gerry, Inmiddels zijn er al weer drie weken verstreken... »
  • Jos Henrichs:
    Beste Gerry IJsland in het vroege voorjaar klinkt heel aanlokkelijk... »
  • Hans van Wijk:
    Een week thuis en terugkijkend naar deze fotoreis ontstaat weer... »
  • Mich Buschman:
    Jouw boek \"Ode aan IJsland\" vormde volop inspiratie om met... »
  • HANSVANDAM:
    Ik ben bijna een week terug van de fotoreis oktober... »
  • Marco:
    Hoi Gerry, Ik ben nogsteeds volop aan het nagenieten van... »
  • Sander:
    Gerry, nogmaals bedankt voor de zeer indrukwekkende week die ik... »
  • Astrid:
    Via het surfen op internet kwam ik op je site... »
  • w.zandbergen:
    Hallo Gerry, Je prachtige boek ontvangen en wat een verrassing... »
  • Gerja:
    Beste Gerry, Wat een verrassing toen afgelopen woensdag \"Ode aan... »

De dag begint met een Highlight…

Gisteren doopte ik mijn huidige IJsland reis nog de  “Not The Highlights Tour”, maar misschien moet ik er nog twee woordjes aan toevoegen. “Except for….” Er zijn nu eenmaal Highlights die je niet kunt overslaan, maar eigenlijk ook andere Highlights zijn in de ruimste vorm van het woord. Duidelijk? Ik denk het niet, gelukkig heb ik de vrijheid het hier uit te leggen, en zul je het snel begrijpen. Vooropgesteld dat je even de moeite neemt door te lezen.

Ik ga even terug naar gisterenavond. Na een lange dag met bijzondere ontmoetingen zat ik een beetje uitgezakt in een luie stoel TV te kijken. Eigenlijk zelfs meer te luisteren, want mijn ogen kon ik niet meer openhouden. Voor wie het wil weten, ik was aan het luisteren naar mijn jeugdheldin Kate Bush. De klanken van de piano werden even onderbroken door twee korte piepjes uit mijn mobiele telefoon. Vaak negeer ik die piepjes als ik ergens mee bezig ben of geen zin heb om te kijken wat mijn smartphone nu weer van mij wil.

Ik opende het scherm en zag meteen dat mijn Aurora alarm was afgegaan. KP index 4. Kenners weten dan dat je zo snel mogelijk je fotospullen bij elkaar moet zoeken en moet maken dat je op een voor het fotograferen van de Aurora geschikte plaats komt. Als je zo uit een bijna slaap komt is de eerste gedachte die door je hoofd schiet “Echt niet”. 

Ik had de dag al afgesloten en wilde niets liever dan slapen. Met een beetje tegenzin pakte ik mezelf bij mijn lurven, trek mijn schoenen aan en sleep mezelf naar de lift om even te gaan kijken hoe het gesteld is met die KP index 4.

Waar zitten nu je lurven?

Terwijl ik dit tik bedenk ik me dat ik niet weet waar ik mezelf nu eigenlijk heb gepakt. Waar zitten nu je lurven. Ik heb het even opgezocht op taalbank.nl:

In woordenboeken staat bij het woord lurven gewoonlijk iets als: ‘alleen in de verbinding: iemand bij de lurven hebben, krijgen, pakken, vatten’. Over wat die lurven nu precies zijn, rept het woordenboek niet. Volgens sommigen zitten ze rond iemands middel, volgens anderen moeten we ze zoeken bij de schouders, maar in werkelijkheid hebben we in dit geval te maken met een fictief lichaamsdeel. De herkomst van het woord lurven is onbekend, maar aangenomen wordt dat de oorspronkelijke betekenis ‘vodden’ of ‘lorren’ was. Die aanname berust op de vergelijking met betekenisverwante uitdrukkingen zoals iemand bij de vodden of kladden hebben, krijgen, pakken, vatten, waarin klad trouwens een verouderd woord is voor een afgescheurd of bijhangend stuk stof. Verder wordt er wel op gewezen dat in een paar Scandinavische talen vergelijkbare woorden bestaan, die verwijzen naar vodden, zoals het Noorse woord lurva (vod) en het Zweedse woord lurvig (in lompen gekleed).

Even later sta ik buiten en speur de hemel af en ja hoor, noorderlicht. Daar gaat mijn nachtrust.

Ik snel naar boven, pak mijn rugzak, en snel weer naar beneden. In de avonduren heb ik mijn rugzak natuurlijk standaard klaar staan mocht de Aurora zich plotseling laten zien. De extra lagen kleding die ik nodig heb liggen al klaar in de auto. Contactsleutel omdraaien, navigatie instellen en rijden maar.

Ik had me al voorgenomen dat mocht de Aurora zich presenteren ik naar het Kleifarvatn, ver weg van alle lichtvervuiling zou rijden.

Na ongeveer 20 minuten rijd ik Reykjavík uit, en het donker in. Ik verbaas me over de grote hoeveelheid auto’s die hier overal in de berm staan. Allemaal mensen die het donker hebben opgezocht om van de Aurora te genieten. De eerste parkeerplaatsen bij het Kleifarvatn zijn ook afgeladen vol met auto’s. Ik rijd nog een paar kilometer verder en vindt een plekje waar slechts één andere auto zich bevindt.

Jassen, das, handschoenen en muts. Ik ben er helemaal klaar voor. Vanaf de parkeerplaats loop ik nog een paar honderd meter terug om zo aan de rand van het water te kunnen gaan staan, en tevens de mensen die nu meer en meer de parkeerplaats beginnen te bevolken, te ontlopen.

Dankzij de bijna volle maan vind ik het pad in het donker eenvoudig terug. In het bijna donker geniet ik van het zachtjes klotsende water, de frisse lucht, de bijna volle maan en natuurlijk de Aurora. Ik sta hier helemaal alleen. Dat klinkt eenzaam, maar ik vind het heerlijk en geniet van het moment.

De Aurora is een beetje flauw aanwezig, maar mijn camera weet het licht toch mooi te vangen, al mag het van mij wel wat heftiger worden. De Aurora danst over het firmament, maar de kleuren zijn nog vaag. Als ik achteromkijk zie ik zo nu en dan een nieuwe auto aankomen, of een andere wegrijden. Al van kilometers afstand zie je de autolichten naderen.

In de verte naderen veel auto’s tegelijkertijd. Ik zie een lange slang lichtjes naderen. Als de lichtjes dichterbij komen zie ik dat het een bus is waarin alle binnenverlichting brand. Een paar honderd meter verderop komt de bulderende bus tot stilstand. De motor wordt uitgeschakeld, en even is de serene stilte weer terug. Niet voor lang, want zodra de deuren van de bus zich openen vult de parkeerplaats zich met een wel zeer luidruchtig publiek. Hoewel ik normaal gesproken erg kan genieten van de bijna oorverdovende stilte geniet ik nu ook van het geluid van de mensen die net de bus hebben verlaten. Het is het geluid van enthousiasme dat hier over het Kleifarvatn galmt. In gedachten keer ik terug naar het moment dat ik voor het eerst de Aurora mocht zien…

Na verloop van tijd verstomt het geluid en geniet een grote groep ver boven mij, onwetend van mijn aanwezigheid, op de parkeerplaats in stilte.

Met het aanzwellen van de Aurora die boven ons lijkt te exploderen zwelt ook het geluid van de groep mensen weer aan. Een flinke verzameling geluksmomenten komt tegelijkertijd tot een uitbarsting.

Als het licht van de Aurora langzaam uitdooft is het voor mij het teken om mijn spullen weer in te pakken en naar huis te gaan. Het is al half twee geworden, begin ondanks mijn warme kleding sterk af te koelen en verlang hevig naar mijn bed.

Aurora ziet dat ik haar ga verlaten. Met een mooie lichtshow wil ze me verleiden nog even te blijven, maar ik heb mijn besluit genomen. Ze begeleid me nog terug naar de lichten van Reykjavík, en wenst me welterusten.

 

Het is 02:00. Ik kruip mijn bed in en val snel met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht in slaap.

En? Denk je nu… Hoe zat dat nu met die Highlights?

De Aurora Borealis is zo’n fascinerend “Hoog Licht”, dat past zelfs in een “Not The Highlights Tour”.

 

 

 

Not The Highlights Tour

Keer op keer, keer ik terug naar IJsland. Het oerlandschap heeft mij in zijn greep en wil me niet meer loslaten. Zo zijn er diverse plaatsen waar ik nog steeds niet aan voorbij kan rijden zonder er op zijn minst even stil gestaan te hebben en minimaal één foto te hebben geschoten. Als ik er geen foto schiet ben ik er gevoelsmatig niet echt geweest.

Dit keer moet het anders. Tenminste, ik sta nu aan het begin van mijn reis en heb me voorgenomen dat het dit keer echt anders moet. Diverse highlights heb ik van mijn lijstje geschrapt. Niet dat ik er niet heen wil, maar het neemt teveel kostbare tijd in beslag. Tijd waarin ik ook nieuwe dingen wil gaan ontdekken.

Soms kan het niet anders

Ik ga er zeker niet aan ontsnappen om bij enkele highlights alsnog de auto even aan de kant te zetten, en er vervolgens misschien weer net iets langer te blijven dan gepland. Hopelijk dan wel gemotiveerd door bijzondere omstandigheden. Dat is wat ik zoek, nieuw territorium of interessante omstandigheden. Mocht er straks ergens een foto van de Skogafoss, het Jökulsárlon of wellicht Kirkjufell voorbijkomt op mijn blog, dan kon ik het toch weer even niet laten.

Nu ben ik de eerste twee weken van mijn reis even niet met “vakantie” bezig, maar met een nog geheim project waarover ik op dit moment nog even niets wil los laten. Nou ja, helemaal niets… Het gaat over een nieuw boek.

Maar goed, “Not the Highlights Tour” dus. Ik kan niet alle dagen aan mijn project werken, dus zo nu en dan heb ik een vrije dag. Deze dag moet ik vroeg in de avond op locatie zijn, dus heb ik overdag tijd om andere dingen te doen. Die andere dingen moeten wel plaatsvinden op Reykjanes. Nu is er op Reykjanes niet meer zo heel veel dat ik nog niet gezien heb, dus besluit ik af te reizen naar Krýsuvík. Niet om naar Krýsuvík te gaan, maar al zolang ik daar kom zie ik op hemelsbreed ongeveer twee kilometer afstand naar het oosten een flinke stoompluim uit de bergen opstijgen. Tijd om te onderzoeken waar die stoom vandaan komt.

De tijd nemen levert veel op

De meeste wolken zijn door de zon verjaagd, dus het weer is ideaal voor het zoeken naar nieuwe territorium. De weg brengt me eerst nog naar het Kleifarvatn, waar ik meestal de tijd niet neem om wat langer, of beter te kijken. Dit keer in het kader van “Not The Highlights Tour” dus wel. Ik ben aangenaam verrast door de mooie rotsformaties, pilaren in het water, en zelfs een ondiepe grot.

 

Het is wel vechten tegen de snoeiharde en ijskoude wind, maar het is zo enorm de moeite waard om hier wat langer te blijven dat ik dat maar voor lief neem.

Even later rijd ik Krýsuvík voorbij. Nou ja, bijna voorbij. Het vlees is zwak. Ik draai toch de parkeerplaats op. Hoe kon ik het in mijn hoofd halen hier zomaar aan voorbij te rijden? Het voelt tegennatuurlijk. Mijn wilskracht om nieuwe dingen te zien wint het op het laatste moment van mijn obsessie om hier te stoppen. De deuren van de auto blijven dicht, de motor blijft draaien, en zonder echt stil te hebben gestaan trap ik het gaspedaal weer in en rijd ik het parkeerterrein weer af.

Een paar honderd meter bij een oude nertsenfarm stuur ik de auto het parkeerterrein op. De avond gaat nog zwaar worden, dus besluit ik mijn rugzak met fotospullen niet mee te nemen. Mijn trouwe camera met één objectief moet genoeg zijn. Zonder statief, zonder back-up camera, geen andere objectieven, geen filters. Het voelt alsof ik half naakt op pad ben.

In de hoogste versnelling

Al snel vind ik een spoor dat in de goede richting leidt. Als ik “vol verwachting” ben van de dingen die gaan komen gaat de pas er altijd flink in. Door mijn hoofd spoken dan de mooie beelden die ik verwacht te gaan zien, afgewisseld met het doemscenario dat het waarschijnlijk toch niets is en dat ik hier voor niets met een flink verhoogde hartslag wandel.

Het laatste stukje van de wandeling verlaat ik het pad. Slechts een niet al te hoge heuvel staat tussen mij en mijn hooggespannen verwachting in. Het pad gaat in een wijde boog om de heuvel heen, maar ik kan niet wachten op die te langzame onthulling, en snel over de heuvel heen.

Dan sta ik oog in oog met mijn stoompluim. De stoompluim wordt vergezeld door een witblauw meertje, pruttelende gasputjes en een wit uitgeslagen riviertje met net zo’n wit gesteente. Het overtollige water wordt door dit riviertje afgevoerd. Missie geslaagd. Mijn eerste “Not A Highlight” van deze tour kan worden afgevinkt.

 

Wat betreft mijn project…

Hier alvast een tipje van de sluier…

Herfst Aurora Fotografiereis 2017

Binnenkort komt de nieuwe Fotografiereis on-line. Een 9 daagse reis naar IJsland. 

De reisperiode wordt 29 september tot en met  7 oktober 2018

 

Wil je op de hoogte worden gehouden zodra de inschrijving open is, stuur dan een mailtje naar: info@odeaanijsland.nl

 

 

 

 

Op pad in IJsland

 

Proloog

Voorafgaand aan de fotografiereis naar IJsland controleer ik zo nu en dan de IJslandse weersites. Ik weet dat ik dat niet moet doen. Als de voorspellingen goed zijn, of soms zelfs te goed kan ik het niet geloven en als de voorspellingen slecht zijn bederft dat toch maar mijn humeur.
Nu zijn er natuurlijk gradaties in slecht weer. Ik spreek dan ook liever van interessant weer of saai weer. Zware bewolking met hier en daar een opening voor de zon doen het bij mij een stuk beter dan een egaal blauwe lucht met een vrolijk schijnend zonnetje. Mooi voor de “groeten uit” ansichtkaarten, maar minder voor mijn fotografische aspiraties.
Toch controleer ik een paar dagen voor vertrek de site. Het is voornamelijk regen dat overheerst. Op vrijdag verwachten ze in IJsland zelfs een flinke storm waarvoor iedereen wordt geadviseerd vooral niet de weg op te gaan. Wij vliegen pas op zondag, dus de storm heeft nog twee dagen om tot rust te komen. De rest van de week ziet het er goed uit. Geen neerslag, en temperaturen onder nul. Ik hoop op watervallen met veel ijspegels.
De dag en nacht voor ons vertrek begint het plots enorm te sneeuwen in IJsland. Een pak van 51 centimeter sneeuw in één nacht is zelfs voor IJslandse begrippen erg veel. Naast de weersite controleer ik zondagmorgen voor vertrek ook maar de site van het wegennet. De weg die wij moeten volgen naar onze eerste accommodatie is afgesloten. Ik verwacht dat de sneeuw wel geruimd zal zijn voordat wij aankomen in IJsland en ga vol goede moed op weg naar Schiphol.

Schiphol

Op de afgesproken tijd zijn we allemaal op Schiphol. Zes dames en één heer die ik dit keer mag introduceren of herintroduceren met het IJslandse landschap en met een beetje geluk de Aurora Borealis.

Tijdens het inchecken is er nog geen nieuws over vertragingen. Een van mijn gasten krijgt dan een Sms’je van het thuisfront dat onze vlucht een uur vertraging heeft. Bij zo’n bericht begin ik meestal al te rekenen. Een uur vertraging betekend dat we het bezoek aan de vuurtoren van Akranes naar een andere dag moeten verzetten. Uiteindelijk kunnen we anderhalf uur later dan gepland toch boarden. Helaas is het wachten dan nog niet voorbij. Voordat we toestemming krijgen om te vertrekken gaat er nog meer dan een half uur voorbij.

Na ruim twee uur wachten hangen we dan eindelijk in de lucht. Als we een kleine drie uur later de kust van IJsland naderen krijgen we van de gezagvoerder het bericht dat de landingsbaan schoongemaakt moet worden. We mogen nog even cirkelen boven IJsland. Vanaf onze hoogte hebben we een mooi uitzicht op het uiterste puntje van Reykjanesta zodat dat ook geen straf is.

Niet veel later staan we bij de bagagebanden te wachten op onze koffers. Er is een enorme drukte in de bagagehal. We zijn waarschijnlijk niet de enige die behoorlijk wat vertraging hebben opgelopen tijdens onze reis naar IJsland. Het geeft ons ruim de tijd om alvast wat plaatselijke valuta uit de automaat te halen. Als we door de douane komen zijn we bijna drie uur later dan gepland op onze bestemming.

Bij het kantoor van Hertz haal ik de sleutels van onze bus. Een ruime Ford die beschikt over voldoende stoelen zodat iedereen ruim kan zitten en een apart deel waarin al onze koffers passen waardoor ik niet met een aanhanger hoef te rijden. Dat is wel zo relaxed. Na een klein oponthoud omdat de microfoon niet goed werkt en deze moet worden omgeruild gaan we op weg naar ons eerste onderkomen, Ensku Húsin vlak bij Borgarnes.

Voordat we gaan rijden bel ik nog even met Ensku Húsin om aan te geven dat we op zijn vroegst om 21:30 aan zullen komen in verband met de vertragingen op het vliegveld. Ik had niet anders verwacht, maar het is voor hen geen enkel probleem. Ze zullen er voor zorgen dat we bij aankomst alsnog kunnen genieten van een heerlijk diner.

Achteraf hoor ik dat er door IJsland Tours ook al is gebeld naar Ensku Húsin om door te geven dat we behoorlijk wat later zullen aankomen. Het is fijn om te weten dat je op pad bent met een organisatie die goed voor je zorgt en meedenkt op het moment dat dingen niet helemaal gaan zoals je gepland had.

Een paar minuten na half tien zijn we op de plaats van bestemming. Nadat iedereen alvast zijn koffers naar de kamers heeft gebracht nemen we plaats aan tafel. Onder het genot van een heerlijke maaltijd komen we weer een beetje bij. Het was een inspannende tocht over ijzige wegen, maar onze auto heeft zich er dapper doorheen geslagen.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8

Alleen als het ijs en ijskoud is

18 januari

Het lijkt wel midden in de nacht als we onze ogen open doen. Het is 07.00 uur en aardedonker. De komende uren zal dat ook nog wel blijven. We zitten in januari, en dan wordt de zon pas om 10.49 uur verwacht terwijl diezelfde zon om 16.28 uur alweer afscheid van ons neemt. Vanuit ons huisje bij Hveragerði is het nog ruim anderhalf uur rijden naar onze bestemming. We willen graag bij Reynisfjara het opkomen van de zon meemaken.

Het is buiten een paar graden onder nul, maar de bijbehorende wind zorgt voor een veel koudere beleving. Gelukkig kun je je op de koude kleden en hebben we er in onze auto al zeker geen last van. De huurauto is een grijze Nissan Qashqai, voorzien van alle luxe die je je maar kunt wensen. De auto heeft meer luxe te bieden dan onze privé auto. In deze tijd van het jaar is het vooral belangrijk dat de auto 4 wiel aangedreven is, en de banden voorzien zijn van spikes.

We zetten koers naar Reynisfjara. Onder een zwarte hemel waarin duizenden sterren oplichten gaan we de zonsopkomst tegemoet. Bijna ongemerkt verdrijft het blauw van de dag, het zwart van de nacht en vervagen langzaam de sterren. De zon staat nog ver onder de horizon maar drukt nu al zijn stempel op deze dag.

Tegelijkertijd met de stijgende verwachting van een mooie zonsopkomst stijgen donkere wolken tegen de steile kliffen bij Reynisfjara. Het beste alternatief om de zon op te wachten, is de 120 meter hoge boogrots Dyrhólæy. Hemelsbreed nog geen 5 kilometer maar qua weerbeeld een wereld van verschil.

De verschillende lagen van kleding die we aan hebben getrokken bewijzen hier hun nut. De koude wind dringt niet door. We zijn nog een half uurtje verwijderd van het moment dat de zon weer oog in oog met het IJslandse landschap zal staan. De luchten kleuren naar een mooi zacht roze tint. Met als decor de boog Dyrhólæy voor ons, en de in 1927 gebouwde vuurtoren achter ons zien we hoe de lucht snel veranderd van het zachte roze naar meer oranje en vervolgens naar rood.
De zon zelf blijft voor ons lang onzichtbaar door de bewolking aan de horizon. Langzaam trekt op plaatsen boven ons de lucht open en weten de eerste zonnestralen de bergtoppen van de Mýrdalsjökull achter ons te kietelen.

Vanaf onze hoge positie zien we dat de regenwolken bij de Reynisdrangar zijn opgelost. Voor de 5 kilometer hemelsbreed moeten we over de weg bijna 20 kilometer afleggen. Maar dat hebben we er graag voor over. Als we ongeveer 25 minuten later op het strand staan is het niet de mooie lucht die de show steelt. De “mooie” lucht is hier voornamelijk grijs en de wind probeert ons terug in de auto te blazen.

Het strand is mede door de wind en het hoge tij wel spectaculair. Meters hoge golven overspoelen keer op keer het strand en slaan woest op de torenhoge basaltkolommen. Terwijl het onnozele fotografen-stemmetje in mij telkens probeert om mij dichter naar de vloedlijn te laten lopen om daar de mooiste standpunten te kiezen weet een ander stemmetje mij te overtuigen dit vooral niet te doen. De golfslag op dit strand is nog onvoorspelbaarder dan het weer op IJsland. De mooiste foto’s maak je dicht bij de vloedlijn. Het zal dan echter niet lang duren voordat een woeste golf zonder te waarschuwen, je met harde hand terug het hoger gelegen deel van het strand op zal jagen. Of je het daarbij droog houdt hangt veel af van je reactiesnelheid.

Onwetendheid is vaak een groot goed. Verschillende bezoekers van Reynisfjara spelen door die onwetendheid echter met hun leven. Keer op keer moeten ze het op een rennen zetten om te ontsnappen aan de golven die onvoorspelbaar ver het strand op komen rollen.

Een van de bezoekers besluit de aan het strand gelegen basaltkolommen te beklimmen. Een idiote manoeuvre. Hij heeft met eigen ogen kunnen aanschouwen hoe hoog de golven op die kolommen beuken. Het duurt dan ook niet lang of de golven slaan woest over hem heen. Hij heeft geluk dat hij zijn evenwicht kan bewaren en voor de volgende golf die nog hoger is, weer veilig op het hoger gelegen strand weet te komen. Ik ben enigszins opgelucht als ik zie dat hij weer veilig op het strand staat. Even later kijk ik vol verbazing hoe hij opnieuw de basaltkolommen beklimt. De oceaan is daarvan niet gecharmeerd, en dit keer loopt het minder goed voor hem af. Een woeste golf slaat hard op de kust, en al is het maar voor even, de man verdwijnt in zijn geheel onder water. Letterlijk en figuurlijk druipt hij van het strand af. 1-0 Voor de oceaan.
We warmen even op in het Black Beach restaurant onder het genot van een bord heerlijke lamssoep en zetten koers terug naar het westen. In het donker zijn we naar het verste punt gereden, in het mooie daglicht van januari met een continu laagstaande zon rijden we weer terug.

Skógafoss wordt onze eerstvolgende stop. We treffen jammer genoeg niet een door sneeuw ommuurde waterval aan. IJspegels sieren de onderste helft van de waterval. Dat zou een mooie gelegenheid zijn voor het maken van wat detail foto’s, maar de waterval dicht benaderen is vandaag echt geen optie. De neerslaande nevel in combinatie met de lage temperaturen heeft hier een spekgladde vloer doen ontstaan. Natuurlijk hebben we wel onze sneeuwijzers meegenomen naar IJsland. Het zijn een soort overschoenen met metalen punten waarmee je meer grip op het ijs krijgt. Helaas liggen die sneeuwijzers nog in de koffer in onze blokhut. We schuifelen wel een beetje naar voren, maar zonder hulpmiddelen zal het niet lukken erg ver te komen.
We zien veel bezoekers die na weer eens gevallen te zijn kruipend hun heil verderop zoeken.

Tijdens ons allereerste bezoek aan IJsland was het een hele tour om bij de bovenzijde van de Skógafoss te kunnen komen. Een erg steil kronkelig zandpad vormde de route naar boven. Als ik aan dat pad denk schieten nog steeds de krampen in mijn kuiten of voel ik opnieuw de spierpijn waarmee ik nog dagen lang rond heb moeten lopen. De tweede keer dat we hier kwamen was er plots een knalrode trap. Ik weet nog dat ik die trap vergeleek met een erg lelijk litteken in het landschap. De rode verf had niets in te brengen tegen de IJslandse weersinvloeden, en niet veel later was het rood verdwenen ten voordele van roestbruin. Roestbruin wat in ieder geval beter integreerde met de kleur van het landschap.

Wij gaan de 400 treden van die trap naar de top maar eens trotseren. Onderweg realiseer ik me dat ik me te warm heb gekleed om deze trap te nemen. Te warm kleden is nog vermoeiender dan te koud kleden. Je gaat zweten wordt nat en koelt nog harder af. Als we boven aankomen, genieten we even van het uitzicht voordat we ons weer aan de 400 treden naar beneden wagen.

We stappen weer in de auto en rijden naar de enkele tientallen kilometers verderop gelegen Seljalandsfoss. Deze waterval vangt in de wintermaanden maar heel beperkt zonlicht. De combinatie van de lage temperatuur en het ontbreken van zonlicht geven mij hoop dat we hier een ijsspektakel aan zullen treffen. De waarheid is anders. De waterval is omgeven door een vaal groen/bruine massa. Een combinatie van winters gras en wat modder. Vanuit de auto kijken we naar de vandaag een beetje treurige Seljalandsfoss. Wellicht is het beter om de nabij gelegen Gljúfrabúi te bezoeken en te fotograferen.

Al een paar keer stond ik bij de Gljúfrabúi zonder de mogelijkheid de kloof te betreden. Telkens stond het water te hoog om de kloof waarin de waterval “huist” te betreden. Je mag hier praten over “huist”, want de betekenis Gljúfrabúi is, “Hij die in de kloof woont”. Een constructie van plastic zakken en regenbroek moet me dit keer door het hoge water zien te loodsen zonder dat ik natte voeten krijg. Die constructie kan ik al snel laten voor wat hij is. Het water staat vandaag zo laag dat je met een paar goede wandelschoenen en een paar passen door slechts enkeldiep water bij de waterval kunt komen. Het is even wachten op een filmploeg die hier opname maakt voor een videoclip voor een Schotse sing en songwriter.
Vlak bij de toegang in de kloof knoop ik een gesprek aan met de producer voor de clip terwijl de cameraploeg en de zangeres de kloof betreden. Na ongeveer 10 minuten komt het gezelschap doorweekt weer uit de kloof. De make-up van de zangeres is helemaal doorgelopen. Ik hoop voor hen dat het om een treurig lied ging.

Dan kan ik eindelijk de kloof betreden. Als je in die kloof wilt fotograferen is het belangrijk voldoende doekjes mee te nemen om zowel de camera als het objectief regelmatig droog te kunnen deppen.
Binnen in de kloof is er één plek waar je relatief droog kunt blijven. Dat weet ik nog van die keer dat ik hier stond in 1999. Op die plaats zet ik mijn fotospullen klaar waarna het schieten kan beginnen. Op deze plaats kom ik ook regelmatig terug om even de zaak droog te deppen voor een volgende ronde. Meestal houdt dat in dat je één foto tussen twee poetsbeurten in kunt maken.
Drijfnat maar tevreden met wat ik heb geschoten keer ik terug door de kloof naar de buitenwereld. Ik pel de natte kleding van mijn lijf en stap even later bijna droog, op mijn gezicht, haar en handen na, in de auto.

De Gluggafoss, een waterval ongeveer 20 kilometer van het plaatsje Hvolsvöllur wordt ons volgende doel. Een paar jaar geleden tijdens een van mijn fotografiereizen hing deze waterval vol met ijspegels. Ik hoop op een soortgelijke aanblik maar dan met mooier licht. Het mooiere licht is aanwezig, maar de hoeveelheid ijspegels is minimaal. Een beetje teleurgesteld lopen we naar de waterval. Die teleurstelling gaat over in een gevoel van diep geluk als we dichter bij de waterval komen. De pegels die er wel hangen zijn gigantisch. Ik zie zelfs mogelijkheden om achter die ijspegels te komen, al zal me dat wel koude en natte handen kosten en veel adrenaline opleveren. Net als bij de Skógafoss is ook het pad naar het onderste deel van de waterval spiegelglad.

Het zal zeker een probleem worden om te manoeuvreren achter de ijspegels. Ik betwijfel zelfs of ik er achter kan komen als ik mijn rugzak met fotospullen bij me houd. Ik kies voor mijn 16-35mm objectief dat ik op mijn camera plaats. De camerariem hang ik rond mijn nek en de camera stop ik wel achter mijn jas. Op die manier kan ik mij volledig concentreren op mijn balans en het vinden van houvast zonder me zorgen te hoeven maken dat mijn camera valt of ergens tegen aan botst.
Eerst staand, maar al snel kruipend en sluipend weet ik mij een weg tot achter de pegels te vinden. Voorzichtig om geen pegels kapot te stoten weet ik mij in de juiste positie te bewegen om de pegels te fotograferen. Ik zal snel moeten handelen nu de zon nog slechts een paar minuten verwijderd van de horizon is.

Ik kijk door de camera en kom er dan al snel achter dat die 16mm net te weinig groothoek biedt. Na al die moeite om hier te komen wil ik niet terug kruipen alvorens minstens een paar plaatjes te hebben geschoten. Bovendien ben ik bang dat het licht snel, te snel zal veranderen. Ik schiet toch wat plaatjes alvorens terug te kruipen naar mijn rugzak waar ik mijn objectief wissel om vervolgens terug te kruipen naar mijn stekje achter de ijspegels. Hoewel het verschil van 12mm naar 16mm erg klein is, maakt het voor mij het verschil tussen de opnames die ik kón maken, en de opnames die ik wilde maken.

Aangekomen op mijn stekje wring ik mij in allerlei bochten om de foto die ik in gedachten had te kunnen maken. Het grootste probleem is nu om te zorgen dat mijn benen niet voor, maar achter mij komen te liggen. Dat moet gebeuren in een zeer beperkte ruimte waarbij ik ook nog erg moet uitkijken dat ik mijn hoofdonderwerp, de ijspegels niet kapot stoot. Als de zon bijna is verdwenen laat ik mijn camera even zakken en geniet ik van het unieke uitzicht. De geheugenkaart is gevuld met een aantal foto’s die mij een tevreden gevoel geven.

Als ik in de auto wil stappen merk ik dat mijn broek toch wel erg nat is. Kruipen over dooiend ijs is niet alleen erg glad maar ook erg nat. Het water is tot op mijn huid binnengedrongen. De voorzienigheid heeft er voor gezorgd dat ik deze ochtend nog een reserve broek in de auto had gelegd. Die broek is wel een stuk dunner en minder winddicht, maar droog wint het altijd van nat. In de auto is een dunne broek natuurlijk ook maar een erg klein probleem. Met de stoelverwarming in de hoogste stand laat ik de warmte lekker inwerken op mijn lijf.

De uiteindelijke prijs betaal ik als we bij de Urriðafoss zijn. Het licht is zo mooi, het water zo blauw dat ik wel foto’s moet maken. Met een te dunne broek, geen handschoenen, want die zijn nat en bovendien zonder mijn muts, probeer ik de koude te trotseren. Ik kom er zo snel achter dat goede kleding onder deze omstandigheden erg belangrijk is. Zonder goede kleding houd ik het fotograferen niet lang vol. Niet veel later val ik dan ook verkleumd tot op het bot terug in de met verwarming uitgeruste stoel van onze luxe bolide. Met de verwarming op een voor mij hoge stand kom ik langzaam weer op temperatuur.

Het ultieme op temperatuur komen doen we als we terug bij ons huisje zijn in onze privé hotpot.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7

Aurora Reis 2015 Epiloog

Geen reis uitgezonderd heeft ook deze reis een laatste dag. We verlaten Snæfellsnes vroeg in de ochtend. De zon schijnt zacht door de nevel van de verderop gelegen bergrug. Het is dan ook niet vreemd dat de bus weer even aan de kant gezet wordt. Iedereen is bezig met het IJslandse landschap. Alsof het hier om een heiligdom gaat hangt er een serene stilte die slechts zo nu en dan wordt doorbroken door het klikkende geluid van onze camera´s.

Het uitzicht naar het schiereiland Reykjanes waar we heen rijden voorspelt niet veel goeds betreffende het weer. Vooral het verre westelijk deel ligt zwaar onder de wolken. Dat terwijl Reykjavik zich baadt in zonlicht.
We passen de planning aan ten gunste van Reykjavik zodat we even later oog in oog staan met een van mijn favoriete rustpunten in Reykjavik, het monument Sólfar. Sólfar, een gestileerde weergave van een Vikingschip met als titel “reis naar de zon”.

We all have our fantasy boats,
Vessels that we dream of sailing
away in, into the dream. In my
ships I unite my own fantasy
Precision and the knowledge that
boat builders have developed
throughout the ages. The sun
ship gives us a promise of a
primeval land.

Op een steenworp afstand van Sólfar ligt het muziekcentrum Harpa. We zijn te vroeg voor de koffie, maar fotografen vinden dat niet erg, die vinden andere bezigheden. We gaan ieder onze eigen weg om het gebouw zo mooi mogelijk op de plaat te zetten.

 

We laten Reykjavik al weer achter ons. Wie aan IJsland denkt, denkt ook aan vis. Het is misschien niet het eerste waar je aan denkt, maar als je een keer bij een visdrogerij gestopt bent zal je minimaal de lucht als herinnering voor altijd bij je dragen.

 

Toen we op de eerste dag in deze omgeving zaten kwam de regen met bakken uit de hemel en hebben we weinig van de omgeving kunnen zien of in ieder geval weinig kunnen fotograferen. Hoewel de lucht langzaam steeds verder dicht trekt houden we het nog steeds droog. Tijd om Krýsuvík met een bezoekje te verblijden.

 

De scheepswrakken bij Grindavík spreken ook tot de verbeelding. Het staal van de scheepswrakken is alsof het van karton gemaakt is opengereten door de woeste werking van de natuur. De roestige stukken staal bieden weer veel houvast en inspiratie voor een groep fotografen.

Tegen het einde van de dag komen we aan bij Gunnuhver, een hete bron op Reykjanesta. De bron is enigszins verplaatst ten opzichte van de oorspronkelijke plek. Waar vroeger het stoom uit de grond siste ligt nu slechts een krater.
De stoombron is dichter naar het platform verhuisd. Waarschijnlijk is dit ook niet de laatste keer dat hier een en ander zal veranderen. IJsland blijft een land in beweging.

 

We sluiten de dag af bij de kust van Reykjanesta. In de verte ligt gedeeltelijk in de mist het eiland Eldey met de grootste kolonie Jan van Genten van IJsland. Een enkel exemplaar vliegt hier 14 kilometer dichterbij langs de kust.
Met dit uitzicht sluiten we de dag fotografisch af. Nog een laatste blik op de vuurtoren Reykjanesvíti waarna we de neus van onze bus in de richting van ons laatste hotel van deze reis zetten. Vanavond pakken we de koffers, en morgenvroeg vliegen we terug naar huis met veel nieuwe herinneringen en veel nieuwe platen.

Het nagenieten kan beginnen.

 

Aurora Reis 2015 deel 3

Na een dag met veel zon zijn de weergoden ons deze dag iets minder goed gezind. We zijn onderweg naar de Langjökull voor een excursie naar een aangelegde ijsgrot. Ik zelf heb me voornamelijk verheugd op de tocht over de gletsjer. Natuurlijk heb je daarbij een ideaal plaatje bij in gedachten. Een strak blauwe lucht, met hier en daar een mooie wolk met in de voorgrond de witte maagdelijke sneeuw met hier en daar een stuk uitstekend blauw ijs.

De ochtend werkt hier nogal ontnuchterend. Er hangt een nogal donkere lucht in de richting van onze bestemming. Voorlopig laten we dat onze stemming nog niet bederven. Het is nu nog droog, en het landschap nodigt uit tot fotograferen.

De eerste halte wordt Deildartungahver waar de heetste bron van IJsland zich bevindt. Meer dan honderd graden heet water komt hier uit de grond, maar wordt ook opgepompt voor de heetwatervoorziening van zowel Borgarnes als Akranes. Over een afstand van meer dan 70 kilometer wordt het water hier via pijpleidingen voornamelijk door de zwaartekracht getransporteerd.
De ochtend temperatuur en de ontsnappende stoom creëren hier een spookachtig en surrealistisch landschap.

Vanaf hier is het niet zo heel ver van de Hraunfossar, een waterval of beter gezegd meerdere watervallen die vanonder het lavaveld over een lengte van 900 meter op verschillende plaatsen uit de wand tevoorschijn komt en in de rivier Hvítá stroomt. De warme herfstkleuren in combinatie met het koude wit blauwe water vormen een combinatie van een onbeschrijfelijke schoonheid.

Slechts met tegenzin verlaten we de waterval om op tijd bij de start van de ijsgrot excursie te zijn.

Ondanks dat we buiten het seizoen zijn is het bij het startpunt in Húsafell erg druk met mensen. Helaas is ook de plek waar ik wilde lunchen vanwege het seizoen al gesloten. Ze lopen hier dus veel omzet mis. De voorzienigheid heeft er voor gezorgd dat we in de bus nog een en ander aan eten hebben liggen zodat we niet met een lege maag aan de excursie hoeven te beginnen.

De tocht begint met een toerbus over een stuk van de Kaldialur route. Een mooie binnenlandtocht met een erg slecht wegdek. Bij de hut van de Langjökull stappen we al uit in de sneeuw en via de hut in de speciale 8wiel aangedreven bus die ons naar de ijsgrot zal brengen.

De sneeuw raast om de bus zodat het uitzicht zich beperkt tot wat we binnen de bus kunnen zien. Aangekomen bij de grot moeten we gefaseerd naar binnen. Het is te koud en de wind te hard om langer dan noodzakelijk buiten te blijven staan. Eenmaal in de grot en daarmee uit de wind is het bij ongeveer 0 graden goed uit te houden. De excursie is leuk, maar ook niet meer dan dat. De mooiste stukken zijn die waar ze tijdens het graven door een gletsjerspleet heen moesten werken. De natuurlijke structuren zijn vele malen mooier dan wat door mensenhanden is vervaardigd. We hadden natuurlijk pech met het weer. Hoeveel mooier zou het zijn geweest als we zicht gehad hadden over de gletsjer met zijn mooie ijsformaties. Die formaties houd ik dan maar tegoed voor een volgend bezoek.

De terugrit naar de hut gaat op dezelfde manier als de heenweg. Het is erg jammer dat we onderweg niet een paar stops kunnen maken om de gletsjer te kunnen fotograferen.

Voor dat laatste hebben we slechts weinig tijd als we moeten overstappen in de bus die ons weer terug naar Húsafell brengt.

Tijdens het terugrijden naar ons huis hebben de ruitenwissers maar weinig rust.

Aurora Reis 2015 deel 2

De bewolking trok gisteren een gordijn voor de Aurora Borealis zodat we niet al te laat ons dessert alsnog naar binnen konden werken.

Ik heb de goede gewoonte in IJsland dat als ik ’s-nachts om wat voor zaken dan ook even mijn bed uit moet ik altijd even de gordijnen open trek om te kijken of we heldere hemel hebben, en zo ja of dit gepaard gaat met het noorderlicht.
Deze nacht is daarop geen uitzondering zodat ik rond 02:30 weer gewapend met camera buiten sta.
De enige mede fotograaf die ik zo ver kon krijgen mij te vergezellen is Mich.

Het is bij deze temperaturen dan ook erg verleidelijk om na het “noorderlicht alarm” je nog even om te draaien en net iets verder onder de dekens te kruipen. Heerlijk liggen in je warme bedje terwijl je beseft dat er buiten mensen de vrieskoude trotseren voor het magische licht dat Aurora Borealis heet.

De volgende morgen zijn we weer op tijd uit de veren en na een goed ontbijt zetten we koers richting het nationale park Þingvellir. De weersomstandigheden zijn wederom niet geweldig, maar de herfstkleuren onderweg zijn adembenemend. Het maakt niet uit waar we de bus stoppen. IJsland is vandaag gewoon één groot “Kodak moment”.

Þingvellir laat zich vandaag van zijn beste kant zien. Een mooie wolkenlucht met hier en daar een momente zonlicht. Het herfsttapijt waarin het nationale park zich heeft gehuld schiet bij het minste straaltje zonlicht in vuur en vlam zodat je wordt gedwongen om je camera continu in de aanslag te houden, wat voor een fotograaf trouwens geen straf is.

Öxarárfoss, de waterval bij Þingvellir verplaatst meer water dan ik hier ooit heb gezien. Het is gelukkig niet druk zodat we niemand in de weg staan me onze wirwar van statieven. De omstandigheden zijn goed om ons hier uit te leven met “Lange sluitertijden fotografie”. De balans vinden tussen het creëren van een waas van water zonder het verliezen van de structuur in het water is bijna een wetenschap. Wanneer ga je te ver en verlies je jezelf in het effect. Voor mij moet een effect iets toevoegen aan de foto in plaats van dat het effect de foto wordt.

 

Voor de komende drie nachten hebben we een eigen huis op het schiereiland Snæfellsnes, het huis Lambalækur. een mooi oud en gezellig huis dat we gebruiken als uitvalsbasis voor de komende drie nachten. Het huis weet ons extra te verwelkomen met een prachtige regenboog.

Ook hier wordt onze nachtrust wreed verstoord door het noorderlicht.

8 oktober

De omstandigheden konden niet beter zijn. De temperatuur lag vannacht onder het vriespunt en er was nauwelijks wind. In de lucht hangt wat sluierbewolking met daar tussenin veel ruimte voor de blauwe hemel.
Ook nu is het een kwestie van stoppen voor een fotomoment. In veel omstandigheden is het licht belangrijker dan de locatie. Bij mooi –lees bijzonder- licht heb je niet veel nodig voor een mooie foto. In tegenstelling tot slecht licht. Bij een mooie locatie levert slecht licht vaak toch geen mooie plaatjes op. Geleid door het licht houden we een extra lange stop bij onder andere Gerðuberg. Een mooie wand bestaande uit kolommen van basalt. De herfstkleuren, het licht, de omgeving. We hebben op dit moment alle omstandigheden mee zodat we het moment optimaal benutten.

De fotomomenten volgen elkaar nu snel op. We hebben onder andere Ytri Tunga waar we enkele zeehonden weten te spotten, het kerkje zwarte kerkje Búðir, en natuurlijk Gatklettur bij Arnarstapi. Voor mij is de wandeling van Arnarstapi naar Hellnar altijd een geweldige ervaring. Ook vandaag zitten de omstandigheden mee.

Helaas heb ik de taak om iedereen weer met de bus op te pikken aan het eind van de wandeling. Ik rijd naar het eindpunt en neem plaats op het terrasje van misschien wel het kleinste eetcafeetje van IJsland. Terwijl de zon en de wind er om vechten of ze me moeten verwarmen of verkoelen geniet ik van een kop koffie terwijl ik wacht op de dappere wandelaars.
Als we weer compleet en opgewarmd zijn rijden we weer verder. We hebben diverse fotostops, soms gewoon omdat het licht mooi is, maar ook soms om de verborgen pareltjes van dit schiereiland te bezoeken. Een daarvan is de Klukkufoss, of wel de klokwaterval.

Daarna rijden we door naar de beroemde bijna iconische berg Kirkjufell. Zowel zijn ligging als zijn markante vorm maken dit volgens mij de meest gefotografeerde berg van west IJsland. Als wij aankomen is het helaas redelijk bewolkt. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we de berg mooi weten vast te leggen op de gevoelige plaat, als ik daarvan in het digitale tijdperk nog steeds mag spreken.

Na een goede maaltijd in Ensku Húsin sluiten we de dag af met nog een uurtje noorderlicht fotografie.

Aurora Reis 2015 deel 1

Door de voorbereidingen van de volgende fotografie reis naar IJsland is het blog van de vorige reis een beetje naar achteren geschoven. Omdat de reis nu on-line staat (Hier) en ik weer overzicht krijg in mijn werkzaamheden kan ik een begin maken met het blog.

Hier deel 1 van de fotografie reis van 4 tot en met 11 oktober 2015

4 oktober

Het komt nog net niet met bakken uit de hemel, maar bij aankomst op IJsland regent het. Het is oktober 2015 en we staan aan het begin van een nieuwe Aurora Borealis / Fotografiereis. Ik heb weer de mooie taak om een aantal enthousiaste fotografen kennis te laten maken met de veelzijdige landschappen en spectaculaire natuur van IJsland.
Onderweg gaat het natuurlijk veel over fotografie en visie op de fotografie, maar daarnaast is gelukkig ook voldoende ruimte voor een stukje geschiedenis, het ontstaan van IJsland en anekdotes van voorgaande reizen.
Onderweg naar ons eerste onderkomen wordt de bus geteisterd door zware regen en flinke windstoten. Uitstappen om te fotograferen heeft weinig zin. Alvast wennen aan het IJslandse landschap lukt toch wel door de beregende ramen en tussen twee slagen van de ruitenwissers door.
We overnachten niet ver van Selfoss.

5 oktober

De volgende dag zijn we redelijk vroeg uit de veren. We vertrekken nog in een bui, maar gaandeweg naar onze eerste stop houdt het op met regenen en kunnen we genieten van de Faxi waterval. De lucht is nog wat grijs, maar gelukkig niet helemaal egaal grijs. Op IJsland moet je het als fotograaf niet hebben van goed weer, maar van interessant weer. Geef mij maar luchten vol met wolken. Hoe donkerder hoe liever, en dan hier en daar wat zonnestralen die door het wolkendek weten te priemen en mijn dag is weer gemaakt.
De waterval Gullfoss ligt in de rivier met de naam Hvítá wat witte rivier betekend. Deze keer is het anders. De vele regen van de afgelopen dagen heeft veel modder en zand in de rivier gespoeld. Met een beetje fantasie is de bruine modderkleur ook wel goudkleurig te noemen wat de Gullfoss (gouden waterval) eer aan doet.

6 oktober

De weersverwachting voor de zuidkust is aanzienlijk beter dan die van de rest van IJsland. Reden genoeg om onze planning om te gooien en vandaag de zuidkust te volgen.
Ook langs de ringweg heeft de regen zijn sporen achtergelaten. Soms is het alsof je over een hele lange brug dwars door een meer rijd. Het levert wel mooie beelden op. We stoppen niet allen bij de highlights van IJsland, maar vooral als het weer het toelaat. Dat wil zeggen dat we bij mooie lichtomstandigheden de bus aan de kant zetten en ons fotografisch storten op het landschap.
Een oude stal met daarbij een silo, bespoten met graffiti levert mooie plaatjes op. Een wel heel vreemd item op dit stuk grond is de kajuit van een boot. De eigenaar van het land legt me uit dat dit omgebouwd gaat worden tot een zomerhuisje.

Tijdens het zoeken naar aandachtspunten voor mijn foto stuit ik op een klein beeldje dat langzaam maar zeker door mos wordt overwoekerd. Huisvlijt? of wellicht een kunstwerk…

Bij Reynisfjara hebben we een prachtig uitzicht. Niet alleen op de Reynisdrangar, maar ook op Dýrholæy. Ik concentreer me op de hoogste pilaar om het juiste moment van de golfslag vast te leggen. Als ik me even later omdraai is Dýrholæy door zware regen aan het oog onttrokken. Terwijl de bui langzaam onze kant indrijft leg ik nog enkele patronen van de basaltkolommen op de foto vast. Even later moeten we door de regen onze bus in vluchten.

Gelukkig is dit ook maar een bui, want vanaf de ringweg zie ik vaag de contouren van Dýrholæy weer tevoorschijn komen. Het blijft onder de omstandigheden een gok, maar ik draai toch maar af om aangekomen bij de kaap te genieten van de prachtige lichtomstandigheden.

Als we later, veel later die dag terug zijn bij ons guesthouse en we aan onze welverdiend diner plaatsnemen worden we al snel van de tafel verdreven door het opkomende noorderlicht. Gelukkig zitten we dan al aan het dessert, en dat wordt niet koud…
Laat de Aurora maar schijnen.

 

Een complete foto impressie van deze reis kun je vinden op deze link

 

Voor je het weet….

sta je weer op Schiphol en is de reis waar je zo lang naar hebt uitgekeken alweer achter de rug. Tijdens de laatste dag hadden we een korte citytour waarbij we de highlights van de hoofdstad van IJsland, Reykjavik mochten laten zien.

Dat kan natuurlijk niet zonder een bezoek aan het Höfði huis waar ooit een begin gemaakt werd aan het einde van de “Koude Oorlog”. Lees deze zin nog rustig een keer door als je hem niet meteen kon volgen.

20150819-003

Ook het stadhuis bij het Tjörnin in hartje Reykjavik mag dan natuurlijk niet ontbreken. De grote 3d maquette van IJsland is altijd leuk om aan te kunnen wijzen waar we wat gezien hebben. En misschien wil je deze zin ook nog een keer herlezen….

20150819-009

De Parel mag in de stadstour natuurlijk niet ontbreken. Oorspronkelijk slechts het opvangbekken voor de heetwatervoorziening van de stad, maar inmiddels vanwege de grote glazen koepel ook een toeristische attractie die of je hem nu mooi vind of niet, toch een bezoekje waard is.

20150819-023

Bij Harpa besluit ik nog even mijn extreme groothoeklens tevoorschijn te halen om het gebouw in al zijn voegen te laten kraken. Harpa (de harp) is een bijzonder gebouw dat ik al vaak genoeg op de “normale” manier heb vastgelegd en waardoor ik het nu eens tijd vind voor een andere benadering. Wel wat jammer van die vrachtwagen die hier geparkeerd stond.

20150819-039

In het centrum van Reykjavik zijn enkele straten nog helemaal in de sfeer van de “Reykjavik Pride”. Een kleurrijke boel dus.

20150819-051

De afsluiter is ook dit keer Sólfar. Het gestileerde Viking schip van Jón Gunnar Árnason, Sólfar. Op een plaquette bij het schip lees ik:

We all have our fantasy boats,
Vessels that we dream of sailingaway in,

into the dream.
In my ships I unite my own fantasy Precision and the knowledge
that boat builders have developed throughout the ages.
The sun ship gives us a promise of a primeval land.

20150819-028

 

Van 4 tot en met 11 oktober ben ik ook weer te vinden in IJsland met een fotografiereis. We gaan naar de mooiste plekjes van Zuid-West IJsland en speuren in de avonduren de hemel af naar de Aurora Borealis. Wil je ook beter/anders leren fotograferen met als decor de veelzijdige landschappen van IJsland? Bij het schrijven van dit artikel zijn nog enkele plaatsen beschikbaar, maar wees snel. De groep bestaat uit maximaal 8 deelnemers. Meer informatie vind je hier