Nog voor mijn ontbijt ben ik terug bij de Djöflarokk. De regen is gestopt, de lucht is fris en het al weelderige groene mos lijkt nu nog groener. Water stroomt met donderend geraas door de smalle kloof. De kleine watervallen vormen een prachtige voorgrond voor de duivelsrots. Tevreden keer ik terug naar onze hut. Tijdens het ontbijt, zit ik op het puntje van mijn stoel, en met mijn gedachten al bij de volgende wandeling. Het weer ziet er veelbelovend uit, en dan is iedere minuut binnen de beschutting van de muren van je hut, een minuut te veel.
[singlepic id=1220 w=800 h=533 float=center]
Tussen zachtgroene velden en bijzondere steenformaties
We gaan snel op pad. Volgens onze informatie moeten we een kleine zijweg nemen van de Kerlingardalsvegur. Er is slechts één kleine rivierdoorwading, maar dat moet voor onze auto geen probleem zijn. Het riviertje blijkt niet al te breed te zijn, maar heeft wel een hoge wal. Ik bekijk het even, en neem het zekere voor het onzekere. Onze auto heeft niet voldoende bodemvrijheid om hier zonder problemen, doorheen te kunnen rijden. Bovendien hoeven we na de rivier nog maar vijfhonderd meter af te leggen tot aan de parkeerplaats. Dat stukje kunnen we ook wel lopen.
We parkeren de auto en zoeken een plek waar we via stapstenen naar de overkant van de rivier kunnen stuntelen. We passeren bergen met imposante inkervingen en vreemd gevormde structuren, we wandelen door zachtgroene velden, tussen bergen, met mooie rotsformaties, en komen langzaam maar zeker op steeds grotere hoogten. Mijn ogen zijn nog steeds gericht op een boeiende steenformatie, maar als ik voldoende hoogte heb bereikt ontvouwt zich voor ons, een prachtig uitzicht.
Onder ons ligt een uitloper van de Mýrdalsjökull. Terwijl aan de randen de honderden meters dikke ijslaag zich goed laat zien, is de bovenkant helemaal bedekt met een dikke laag as. Het is een bijzondere aanblik, een zwarte gletsjer. Een surreëel geheel.
[singlepic id=1222 w=800 h=533 float=center]
Als schaduwen en zonlicht het spel met elkaar aangaan
Een kleine inham biedt ons beschutting tegen de harde wind. Vanuit onze beschutting genieten we van de wolken die voorbijtrekken. Soms weten de wolken het landschap te bedekken met een dikke laag schaduw, om vervolgens de zon even een doorkijkje te gunnen en daarmee het zwart dieper te maken, het blauw volledig te verzadigen, en het groen te laten fluoresceren.
[singlepic id=1223 w=800 h=533 float=center]
Eerlijk is eerlijk, ik had liever nog even gebleven. Het fenomenale uitzicht werkt op mij als een magneet. Ik betrap er mezelf op dat ik steeds maar weer nieuwe foto’s maak. Het landschap blijft natuurlijk hetzelfde. Het betoverende licht, en de wolken die zich steeds nieuwe vormen laten aanmeten, brengen steeds andere nuances in het landschap aan, en wat als ik nu te snel wegga, en de mooiste creaties mis?
[singlepic id=1224 w=800 h=533 float=center]
Wow, wow en nog meer wow
We dalen af, en lopen niet veel later de Remundargil in. Een kronkelpaadje leidt ons door zachtgroene velden, waarin verschillende grote rotsen, -naar beneden gestort van de ons omringende bergen-, hun voorlopige eindbestemmingen gevonden hebben. Langzaam wordt de kloof nauwer, de wanden hoger, steiler, en voelen wij ons bij iedere stap steeds kleiner worden.
[singlepic id=1226 w=800 h=533 float=center]
Onder de indruk van de kloof, denk ik dat we het mooiste van deze wandeling wel gezien hebben. Ik weet dan nog niet dat ik slechts een paar stappen verwijderd ben van mijn eerste blik op de Remundargilsfoss. Vanaf die blik hoor ik mezelf alleen nog maar wow, wow en wow zeggen.
Het is weliswaar nog even wandelen tot aan de voet van de waterval, en hoewel ze zelf niet erg imposant is door haar grootte, is het totale plaatje, de omgeving, de rode rotsen en het groene mos zeker imposant te noemen. Wanneer dan ook de zon zich nog laat zien, en in de nevel een regenboog tevoorschijn tovert weet ik het zeker. De Remundargilsfoss, is de verrassing van Þakgil.
[singlepic id=1219 w=800 h=533 float=center]
[singlepic id=1221 w=800 h=533 float=center]
Met zoveel schoonheid om ons heen duurt een dag altijd veel te kort. We moeten beginnen aan de terugweg, maar als er één ding is wat ik zeker weet, is dat ik hier nog eens terug zal keren. Te veel indrukken om tijdens deze ene wandeling te verwerken. Te veel schoonheid om hiervan slechts herinneringen te bewaren.
[singlepic id=1225 w=800 h=533 float=center]
[singlepic id=1227 w=800 h=533 float=center]
We wandelen terug naar de auto, en rijden niet veel later terug in de richting van de ringweg, waar we nog vaak moeten stoppen vanwege alle uitzichten, rotsformaties en genietmomentjes.
[singlepic id=1228 w=800 h=533 float=center]
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie!
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Bestel het hier!
Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier
Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen
We zijn hier eerder geweest. Ik weet niet meer in welk jaar, maar ik weet wel dat het regende, dat het hard regende. Met het voornemen onder andere omstandigheden, de vallei Þakgil opnieuw te bezoeken reden we terug over de 14 kilometer lange zandweg.
Jaren later, het is eind mei, draaien we de zandweg weer in. IJsland bezoek ik meestal in de herfst en winter, zo tussen oktober en maart. De weg naar de vallei Þakgil, is van eind september tot eind mei afgesloten. Een zandweg, veel bochten, steile stijgingen en even steile afdalingen. We genieten van de route met de bijzondere uitzichten.
[singlepic id=1213 w=800 h=533 float=center]
Als wij de vallei inrijden, beginnen ook wolken zich samen te pakken. Met het vooruitzicht van beter weer voor de volgende dag, besluiten we spontaan, om een huisje voor de nacht te huren. Het zijn slechts trekkershutjes, maar het is mogelijk om beddengoed ter plekke te huren. Een tweepits fornuis, en een eigen toilet maakt de trekkershut, een trekkershut plus!
Een mooie maar natte wandeling
Omdat de wolken dreigen, beginnen we snel aan onze wandeling. Ons doel, uitzicht op de gletsjer, hebben we al moeten opgeven. Er ligt nog te veel sneeuw. Veel sneeuw in combinatie met het te verwachten slechte weer, maakt de kans groot, te verdwalen. We gaan voor een kleinere ronde.
Een steile zandweg, ooit een jeeptrack, brengt ons snel op hoogte. In de verte is al duidelijk te zien, hoe de donkergrijze wolken hun natte inhoud over de bergen uitsproeien. Wij zijn nog omgeven door redelijke weersomstandigheden. We genieten van de mooie uitzichten, de groene bergen, en de bijzondere rotspartijen. Met een beetje fantasie staan we zelfs even oog in oog met de Carthaagse generaal Hannibal Barkas, staand op een olifant, die in het jaar 218 voor Christus Italië binnenviel.
[singlepic id=1215 w=800 h=533 float=center]
Waar we een paar minuten geleden slechts werden geteisterd door wind en koude, heeft de regen ons nu ook gevonden. In de beschutting van een ondiepe grot, nuttigen we onze lunch, en hopen we dat de wolken plots openbreken en de regen zal stoppen. Een ijdele hoop, zal al snel blijken.
[singlepic id=1218 w=800 h=533 float=center]
Er rest ons niets dan door de stromende regen terug te wandelen naar onze trekkershut plus.
Tikkende regen op de ramen is ook gezelligheid
Vanachter het raam van onze trekkershut kijken we uit over de camping. We zien verschillende kleine 4×4´s, uitgerust met een daktent een plekje zoeken op de camping. Onder omstandigheden zoals deze, realiseer ik me dat een daktent in IJsland wellicht avontuurlijk, romantisch en misschien wel avontuurlijk-romantisch kan lijken, maar in de praktijk stap je nat in je tent, en word je de volgende dag wakker, en is alles nog steeds nat. Avontuurlijk, ja dat wel. Romantisch? Alleen bij fijne weersomstandigheden. Ik zet de verwarming maar een tandje hoger, terwijl ik een slokje neem van mijn hete koffie.
Als afsluiting van de dag nog even naar de Duivelsrots
In de avonduren klaart het een klein beetje op. Beter gezegd, de wolken worden iets minder hard uitgewrongen. Een lichte motregen blijft, maar dat weerhoudt ons er niet van om onze warme hut even te verlaten, en op zoek te gaan naar de Djöflarokk, oftewel duivelsrots. Het is het enige landmark dat ik vond toen ik op internet zocht naar Þakgil. Een naam van de rotspunt vond ik nergens, maar Djöflarokk leek me wel een leuke naam.
Djöflarokk ligt eigenlijk op een voor de hand liggende plek. Tegelijkertijd met ons, arriveerden vanmiddag nog meer bezoekers in de vallei. Maximaal een half uur na aankomst waren ze alweer vertrokken, maar niet voordat ze een kloof in waren gelopen. In die kloof vonden wij nu ook Djöflarokk.
[singlepic id=1216 w=1000 h=667 float=center]
De regen is even helemaal gestopt. Ik pak mijn camera uit de rugzak, en verklein de wereld om me heen tot wat ik door mijn zoeker kan zien.
[singlepic id=1217 w=800 h=533 float=center]
[singlepic id=1214 w=800 h=533 float=center]
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie!
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Bestel het hier!
Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier
Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen
Nieuwsgierigheid is een goede eigenschap voor een fotograaf, maar het vereist soms ook een goede conditie en doorzettingsvermogen. Zo wil ik altijd weten wat er aan de andere kant van die heuvel ligt, wat er voorbij de volgende bocht ligt, en hoe het er vanaf de andere kant bekeken uitziet.
Dýrholæy is ook zo´n plek. Wie ooit op IJsland is geweest, kan deze kaap bijna niet hebben gemist. De 120 meter hoge kaap is al zichtbaar op het moment dat je nog moet bijkomen van de regenboog in de Skógafoss, of het surrealistische vliegtuigwrak op het Sólheimasandur.
Vanwaar de mooie uitzichten je aankijken
Een korte wandeling vanaf de parkeerplaats bij Dýrholæy brengt je naar een plek waarvandaan je de boogrots van beneden kunt zien. Een wandeling van ongeveer 25 minuten brengt je naar de vuurtoren, vanwaar de mooie uitzichten je aankijken.
[singlepic id=1209 w=800 h=533 float=center]
Met je blik naar het westen heb je een prachtig uitzicht op de berg Pétursey, en het eindeloos lijkende zwarte strand, waar de wit schuimende golven onafgebroken het strand overnemen en weer verlaten.
Spiedend naar het oosten, kijk je op wat voor de meesten waarschijnlijk de volgende bestemming is, de grillige rotspieken van Reynisdrangar, bij het zwarte strand Reynisfjara. In het seizoen hoef je slechts je blik op de randen van de kliffen te werpen waar je nieuwsgierig wordt aangestaard door de vele papegaaiduikers.
[singlepic id=1212 w=800 h=533 float=center]
Voor bijna iedereen is dit voldoende. Maar staand bij de vuurtoren word ik altijd nieuwsgierig. Hoe ziet de kaap eruit als je 120 meter lager aan de voet van de kaap, op het strand, aan de westzijde staat? De keren dat ik hierheen kwam rijden was mijn aandacht steeds gericht op het zoeken van een weg of een pad naar het westelijke strand. Tevergeefs.
Het kon hier wat drassig zijn
Per toeval werd de toegang tot het strand op een dag in mijn schoot geworpen. Nu heb ik beloofd deze informatie niet te delen, maar tijdens mijn laatste bezoek aan IJsland liep ik, nadat ik toestemming had gekregen, eerst over een stuk privéland en vervolgens door een vochtige weide, waar ik voorzichtig probeerde mijn schoenen droog te houden. Dat was een onmogelijke opgaaf, en er zat niets anders op dan mijn schoenen uit te doen, en mijn broekspijpen op te rollen. Het kon hier wat drassig zijn had de landeigenaar mij verteld..Een wens ging in vervulling, ik was onderweg naar de westzijde van Dýrholæy. Als bonus kregen we ook nog de beschikking over een heuse leenhond met de naam Kolur. Toen wij nog voorzichtig zochten naar doorwaadbare plekken, rende en sprong Kolur al door het water, wat vaak zo diep was dat alleen zijn kop nog boven het wateroppervlak uitstak. Waarschijnlijk snapte hij er niets van dat wij zo veel moeite deden, om zo droog mogelijk door het water te waden.
[singlepic id=1211 w=800 h=533 float=center]
De wonderbaarlijke schoonheid van de westelijke zijde
Toen we de nattigheid achter ons konden laten stonden we oog in oog, maar nog op ongeveer vijf kilometer afstand van de wonderbaarlijke schoonheid van de westelijke zijde van Kaap Dýrholæy. Door het mulle zwarte zand en kiezelstrand baanden we onze weg naar de voet van de kaap, waar ik mijn foto´s maakte, genoot van het uitzicht, mijn gezelschap en het feit dat ik hier eindelijk mocht zijn.
[singlepic id=1210 w=800 h=533 float=center]
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie!
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Bestel het hier!
Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier
Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen
Op ontdekkingsreis in de mystieke IJslandse Nauthúsagil
Als je denkt dat je IJsland kent als je broekzak, wordt het tijd om te kijken of er wellicht nog meer zakken in je broek zitten. Speuren op het internet, ver inzoomen op Google-Earth. Het is vaak een verrassing welke verborgen parels je dan nog kunt ontdekken.
Tijdens een van mijn speurtochten op Google-Earth zag ik een icoontje van een camera. Ik klikte erop en zag een waterval die ik nog niet eerder gezien had. Ik zoomde een stukje uit, en speurde op de kaart naar meer aanwijzingen. Het enige dat ik tijdens deze ontdekkingsreis ontdekte, was de naam van de kloof waarin de waterval lag, en een donkere streep op de kaart, waar de kloof lag. Ik noteerde de naam, en sloeg de gegevens op, voor later gebruik.
Voor onze meest recente reis hadden we al besloten dat we weinig in de auto wilden zitten, veel wilden wandelen, maar vooral nieuwe dingen wilden ontdekken. Steeds terugkeren naar de bekende plekken is leuk, maar IJsland opnieuw ontdekken is veel leuker.
Stappen van steen naar steen
Na eerst een keer op de verkeerde locatie geparkeerd te hebben, stonden we niet veel later aan het begin van onze ontdekkingsreis in de mystieke IJslandse Nauthúsagil. Een kloof met veel bochten, met mos beklede wanden, en vooral veel frisgroen van weelderig groeiende lijsterbessen.
We stapten over stapstenen, waarbij we ons zo nu en dan aan de rotswand moesten vasthouden, en vergaapten ons, terwijl we steeds dieper, de tevens dieper wordende kloof inliepen. Het bijna lichtgevende groen stak mooi af tegen de diepzwarte rotswanden.
Een kleine waterval leek een bijna onneembare hindernis. Het lijkt zo makkelijk. Stappen van steen naar steen, slechts vier stappen scheiden ons van de overkant. Maar de eerste stap van die vier durfden we niet te zetten. Is de steen glad of stroef? Ligt de steen vast, of kantelt hij zodra je erop gaat staan.
Op blote voeten verder
Na een korte tijd van twijfelen, wat wel een eeuwigheid leek, besloot ik mijn schoenen uit te trekken. Mijn schoenen uittrekken vind ik echt een nachtmerrie. Van die hoge wandelschoenen, met veters die van links naar rechts, van rechts naar links, en weer van links naar rechts geregen zitten. Als het niet per se hoeft, houd ik mijn schoenen aan. Maar het verlangen om naar de overkant te komen was groter dan de weerzin om mijn schoenen uit te doen.
Mijn sokken stopte ik in de schoenen, en de schoenen knoopte ik met de veters aan elkaar vast. Met de schoenen, doelloos hangend om mijn nek wist ik op blote voeten de overkant te bereiken. Met behulp van een stevige, in de wand verankerde ketting, wist ik de laatste meters langs een steile wand te overbruggen. Een laatste klim, bracht me op gelijke hoogte met de verrassing van deze kloof. Een door zachtgroen mos omrande waterval stortte hier van grote hoogte naar beneden.
Een moment van bijna volmaakt geluk
Een moment van bijna volmaakt geluk. Bijna volmaakt want ik stond nog alleen. Ans was mij niet gevolgd. Ik liep terug naar de ketting, en klom langs de ketting eerst naar beneden, en toen langs de steile wand verder naar de waterval waar ik straks de vier stappen niet durfde te nemen. Mijn schoenen had ik inmiddels aan, en vanaf deze kant zagen de stapstenen er ineens een stuk makkelijker uit. Ik zette de vier stappen naar de overkant, en wist mij, gezekerd door mijn “ervaring” Ans mee naar de overkant te loodsen. Niet veel later stonden we samen bij de waterval. Nu wel een moment van puur geluk.
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Al vaak, en steeds met veel ontzag, was ik getuige van de uitbarsting van de geiser Strokkur. Iedere keer als ik daar stond werd ik vergezeld door mijn camera, waarmee ik probeerde, en regelmatig slaagde dit prachtige fenomeen vast te leggen. Turend naar het zachtjes schommelende water, met steeds de belofte van een eruptie. Vaak was het een kleine schijnbeweging, waarna het water weer terugzakte en weer even bleef deinen.
En dan, ondanks dat de belofte van een eruptie er steeds was, werd ik steeds weer verrast door het moment suprême. In de loop van de jaren leerde ik steeds weer bij, en wist ik mijn camera steeds sneller in de juiste positie met de juiste instellingen klaar te hebben staan, zodat zelfs de verrassing mij niet meer verraste.
Een moment van verzadiging
En hoe vreemd het ook klinkt, er komt een keer een moment van verzadiging. Het fotograferen gaat op automatische piloot, en hoewel het steeds weer een bevredigend gevoel geeft, is de beloning achteraf toch minder euforisch.
Het besef dat je minder euforisch wordt over je foto’s kan in hoofdzaken twee dingen met je doen. Het eerste, je geeft het op. “De” foto heb je al, dus de camera kan in de rugzak blijven. Het tweede, je probeert anders naar je onderwerp te kijken, en probeert door je creativiteit in de strijd te gooien, te komen tot die “andere foto”.
Mensen inspireren
Een paar jaar geleden besloot ik de veilige standaardfoto aan mij voorbij te laten gaan. De hemel was bijna strak blauw, en een stralend zonnetje zette de Strokkur vol in het licht. Ik besloot om mezelf recht tegenover de zon te positioneren, en wachtte op het juiste moment. Ik weet niet meer of het meteen de eerste keer lukte, maar op die dag schoot ik een foto, waarvan later één van mijn deelnemers aan een fotografiereis, mij trots een gelijksoortig resultaat liet zien, en zei: “Deze foto zag ik van jou, en die wilde ik namaken”.
Mijn foto had als resultaat dat ik iemand had weten te inspireren. Volgens mij is dat het hoogst haalbare dat je als fotograaf kunt halen. Mensen inspireren!
De foto die ik toen maakte prijkt nu op de cover van mijn boekje “Fotograferen op IJsland”.
[singlepic id=938 w=274 h=375 float=left]
Als tegenlicht ook niet meer voldoende is
Met het maken van deze foto had ik ook mijn moment van euforie weer terug gevonden. Wat had ik geleerd? Hoe je ook fotografeert, er is altijd nog ruimte voor “anders”. Met deze gedachte fotografeer ik eigenlijk altijd. Je bent nooit klaar. Ander licht, een ander seizoen, een andere setting in de camera geeft steeds een ander resultaat, daarom verveelt IJsland mij na ruim veertig bezoeken nog steeds niet.
Na mijn “inspirerende” foto kwam ik nog verschillende keren bij de Strokkur. Maar de omstandigheden lieten mij in de steek, of gaven mij niet de inspiratie weer eens wat anders te proberen. Er borrelde wel wat ideeën op voor een ander soort “Strokkur” fotografie. Het soort waarvoor ik wel al een en ander experimenteerde, maar waarvoor een strak blauwe lucht essentieel was.
Het beoogde resultaat
Tijdens onze wandeling langs de rivier Bruár (vorige blogje) was de hemel strak blauw. Hoewel we beide al heel wat kilometers in de benen hadden zitten, wist ik dat we dit moment niet voorbij moesten laten gaan. De Strokkur ligt op slechts een steenworp afstand van de rivier Bruár, dus niet veel later stond ik tegenover de zon, met tussen mij en de zon niets anders dan de Strokkur. Het idee? Meestal wordt de Strokkur gefotografeerd met een snelle sluitertijd om zo iedere druppel in de lucht te “bevriezen”. Ik wilde dit keer proberen de beweging van het water vast te leggen door te werken met lange sluitertijden. Voor mij was ¼ seconde belichtingstijd de juiste instelling om mijn beoogde resultaat te behalen.
[singlepic id=1202 w=800 h=800 float=center]
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Ik kan me nog goed voor de geest halen, dat ik voor het eerst de Brúarfoss bezocht. Het was een hele ontdekking. Parkeren, dat deden we ergens in de verbreding van een zandweg, waar we onze auto net kwijt konden. Vanaf daar ploeterden we te voet, over een modderig pad, stapten we over grote stenen door een rivier, en bereikten uiteindelijk de turquoise waterval. We hadden de waterval voor onszelf. Er was op wat vogels na in de verre omtrek geen levend wezen te ontdekken.
Nadat we de waterval goed hadden bekeken, en ik intensief had gefotografeerd, keek ik vanaf de brug, stroomafwaarts en bedacht me dat de Brúarfoss, vast niet de enige waterval in deze rivier was.
De prachtige waterval Hlauptungufoss
Jaren later, het pad dat wij gebruikten was afgesloten, was er een nieuw pad. Een pad dat de loop van de rivier Brúará volgde. Het pad volgde de rivier nauwgezet, en zo nu en dan moest je echt goed uitkijken om niet twee of drie meter naar beneden te glijden, en zelf in het turquoise water terecht te komen. Mijn vermoeden van meer watervallen werd wel bevestigd. De prachtige Hlauptungufoss, welke ik zelfs mooier vind dan de Brúarfoss, en iets verder stroomopwaarts ook nog de Miðfoss.
[singlepic id=1196 w=800 h=533 float=center]
Witschuimend water markeert ons doel
Onlangs liepen we deze route weer een keer. Het voornemen was, om de eerste drie watervallen zo snel mogelijk voorbij te lopen en dan verder. Verder waarheen? Op Google-Earth had ik een paar kilometer stroomopwaarts enkele stroomversnellingen en/of watervallen ontdekt. Google-Earth is niet echt heel gedetailleerd in dit gebied, dus het enige wat ik zeker wist, was dat er wildschuimend water te zien was.
Een nieuwe ontdekkingsreis
Omdat we de highlights van IJsland ondertussen al vaak hebben gezien, was het nu tijd voor een nieuwe ontdekkingsreis. Weg van de “relatieve” drukte van de Brúarfoss, weg van de gebaande paden, maar zelf weer gaan ontdekken. Te gaan waar nog geen mensen – of in ieder geval nog niet heel veel mensen- waren gegaan.
De wandeling was een verademing. Smalle paadjes, soms een jeeptrack waar zo te zien al jaren niemand had gereden, en een immens gevoel van “alleen op de wereld”. Dit was het IJsland zoals ik het had ervaren tijdens mijn eerste bezoeken aan dit fantastische land.
[singlepic id=1198 w=800 h=533 float=center]
[singlepic id=1199 w=800 h=533 float=center]
[singlepic id=1197 w=800 h=533 float=center]
Nog niet aan het eind van onze ontdekkingsreizen
Aangekomen bij ons “Google-Earth” moment hebben we echt uren zitten genieten van het turquoise wild stromende water. Een nieuwe ontdekking, en een reden om nogmaals terug te gaan. Verder stroomopwaarts heb ik geloof ik nog iets gezien…. Nog niet aan het eind van onze ontdekkingsreizen
[singlepic id=1200 w=800 h=533 float=center]
.
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Een paar kilometer voorbij de afslag veranderde de asfaltweg in een gravelweg. Geen probleem voor onze Toyota Rav4. Vanaf het moment dat ik met deze hybride 4×4 auto mocht wegrijden vanaf het vliegveld, kon, ik alleen maar onder de indruk zijn. Dat beetje gravel kon onze auto best aan. De tocht voerde ons door een prachtig lavaveld.
[singlepic id=1192 w=800 h=533 float=center]
Hoe verder we ons van de hoofdweg verwijderde, hoe smaller de weg werd, en hoe meer grote keien op de weg lagen. Het werd een langzame slalomrit, om de keien en kuilen zoveel mogelijk te mijden. Voorzichtigheid was geboden.
Een avontuurlijke route
Even stonden we stil bij de parkeerplaats waarvandaan een wandelroute richting de berg Keiler begon. Maar Keiler was niet de reden waarom we deze afslag hadden genomen. Sogin, een geothermisch gebied dat we nog niet kenden was het doel van deze enigszins avontuurlijke route.
[singlepic id=1193 w=800 h=533 float=center]
Mijn Waterloo
Niet veel verder stond een twee meter hoge pijp, met een diameter van ongeveer 50 centimeter flink stoom af te blazen. Vanaf hier, was het nog ongeveer een kilometer naar een parkeerplaats. De weg werd nog smaller, de keien iets groter en de kuilen wat dieper. Na ongeveer 300 meter vond onze auto, of eigenlijk vond ik, “mijn Waterloo”. De kuilen werden te diep voor mij, om met een gerust hart door te rijden.
Omdraaien was ook geen optie, daarvoor was de weg te smal. Geloof me, achteruitrijden, zelfs met een achteruitrijdcamera is geen pretje, zeker niet op deze weg, en zeker niet ruim 300 meter. De laatste kilometer werd dan ook een wandeling. Een wandeling met mooie die meer dan de moeite waard was.
[singlepic id=1191 w=800 h=533 float=center]
[singlepic id=1194 w=800 h=533 float=center]
[singlepic id=1195 w=800 h=533 float=center]
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie! IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Het is oktober 2020, als in het Geldingadalir, op het IJslandse schiereiland Reykjanes, een niet aflatende reeks van aardbevingen begint, enkele met een kracht van 5,6 op de schaal van Richter. De verwachtte vulkaanuitbarsting startte na ruim 50.000 aardbevingen op 19 maart 2020 vanuit de krater Fagradalsfjall.
Wat had ik graag in het vliegtuig gestapt om zo ooggetuige te mogen zijn van dit visueel spectaculaire natuurgeweld. Hoewel velen die stap wel waagden, besloot ik vanwege de Covid uitbraak niet te gaan. Ik hoopte op betere tijden, met uitbarsting, maar zonder Covid.
Helaas, eind september, een maand voordat ik naar IJsland zou afreizen stopte na zes maanden de uitbarsting.
En nu, het is inmiddels 21 mei 2022, mogen we kijken naar de nieuwe creatie van moeder natuur. Een indrukwekkende massa uitgestoten magma bedekt een groot deel van de bodem van het Geldingadalir. Op enkele plaatsen komt nog wat stoom tussen de lava omhoog. De lava die één groot kunstwerk heeft gecreëerd, maar dat opgebouwd lijkt te zijn uit duizenden op zichzelf staande kunstwerkjes. [singlepic id=1190 w=800 h=533 float=center]
Bruin, grijs, zwart, rood, en hier en daar wat spiegelend blauw gesteente zover het oog reikt. Een surrealistisch landschap, waarvan we maar geen genoeg kunnen krijgen. Het mooie weer speelt natuurlijk ook een grote rol. Een heerlijk zonnetje, blauwe luchten, afgewisseld door witte wolken; zelfs zonder de uitgestroomde lava is het uitzicht al zonder meer fenomenaal. [singlepic id=1186 w=800 h=533 float=center]
Onderweg stoppen we regelmatig. Soms om wat te eten, soms om onze kuiten even rust te geven, maar het meest toch om de omgeving in ons op te nemen. Zelfs de wind, die opsteekt zodra we aan het eind van de wandeling, op het voor ons hoogste punt zijn aangekomen, weet ons niet te verjagen. [singlepic id=1187 w=800 h=533 float=center]
Ik probeer mezelf een voorstelling te maken, hoe het hier ten tijde van de uitbarsting moet zijn geweest, en ik weet het meteen. De volgende keer, dan ben ik erbij!
[singlepic id=1189 w=800 h=533 float=center]
Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier
Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:
IJsland Tours, de specialist voor al uw IJsland reizen
Het was 2011. Onderweg in IJsland had ik de afslag naar Akranes altijd gemeden. Ik kon me ook niet voorstellen dat ik hier iets zou missen. In 2011 had ik wat meer tijd, en toen ik de tunnel onder het Hvalfjörður door was besloot ik de rotonde dit keer driekwart rond te nemen.
Mijn zoektocht naar fotografisch interessante plekjes, brachten mij naar het uiterste puntje van het schiereiland waar een oude vervallen vuurtoren direct mijn aandacht trok. Gewapend met mijn camera liep ik naar de vuurtoren, waar ik natuurlijk ook even aan de klink van de deur moest voelen. Die deur was open, en ik besloot ook binnen in de vuurtoren te gaan kijken.
De geur van Verroest metaal
Binnen snoof ik de geur van verroest metaal en vochtig beton in. De iconische maar vervallen vuurtoren uit 1918, bleek een dankbaar onderwerp voor een aantal foto’s. De toegang naar het “balkon” stond open, en zo kon ik vanuit deze oude toren, een blik werpen op de nieuwe vuurtoren die in 1947 in gebruik was genomen. Tevreden verliet ik na nog wat omzwervingen, het plaatsje Akranes.
Na nog een paar bezoekjes in de jaren die volgden, stond ik in 2016 samen met Ans weer bij de vuurtorens. Dit keer werden we uitgenodigd om de vuurtoren van binnen te bekijken. De man waarvan we dachten dat hij de vuurtorenwachter was, vertelde enthousiast over de oude vuurtoren die hij had weten te behoeden van de sloop. Hij vertelde over de muzikanten die vanwege de bijzondere akoestiek, optraden, of opnames maakten in de nieuwe toren.
De vuurtoren komt tot leven
Hilmar, zoals de man bleek te heten, wist met zijn verhalen, de vuurtoren tot leven te wekken. Het was niet langer een gewoon gebouw, het werd een gebouw, met een eigen verhaal, een eigen geschiedenis. Een vuurtoren met een bijzondere aantrekkingskracht.
Pagina 212
Nog regelmatig bezoek ik Hilmar en zijn vuurtorens, en het was dan eigenlijk ook niet eens vraag of ik de vuurtorens van Akranes wel zou opnemen in mijn boek “IJslandse Parels”. Toen ik in mei weer afreisde naar IJsland ging er natuurlijk een exemplaar mee om cadeau te doen aan Hilmar.
Als je het boek hebt, kijk dan maar eens op pagina 212. Als je het boek nog niet hebt, bestel het dan nu nog voor de huidige prijs van € 29,95. Vanaf 1 juli zal de prijs € 39,95 worden.
Eind 2020, begon ik aan mijn nieuwe boek. Een boek dat uiteindelijk de titel “IJslandse Parels” kreeg.
IJslandse Parels is veel meer dan gewoon een fotoboek, maar het is ook meer dan een reisgids. Een goede omschrijving voor “IJslandse Parels” is wellicht; “Fotoreisboek”. Het is dan ook niet alleen de perfecte voorbereiding voor een reis naar IJsland, maar ook een boek om gewoon zo nu en dan door te bladeren en zo te genieten van de prachtige IJslandse landschappen.
Om een kort verhaal lang te maken; in 2016 begon ik aan een nieuw IJslands avontuur, waarvoor de voorbereidingen in 2012 al werden gemaakt. De roots van dit avontuur lagen achteraf gezien al in 2007. Over dit avontuur kan ik nu nog niet zoveel vertellen. Door de Corona viel dit project, dat had moeten eindigen in 2020, volledig stil. Als alles goed gaat, start het project in 2021 weer door, en hoop ik datzelfde jaar het project nog af te kunnen ronden.
Duimen draaien, of doorgaan?
Door het wegvallen van dit project, waar ik veel tijd en energie in stak, viel ik plots in het bekende zwarte gat. Wel bleef mijn telefoon rinkelen, en puilde mijn inbox uit, voor IJsland gerelateerde vragen. Locaties, wegnummers en veel “wat moet ik gaan zien als ik door IJsland reis?”
Toen ik eind december bezig was een IJsland gerelateerde mail te beantwoorden begonnen de radertjes in mijn hoofd te draaien. Het spreekwoordelijke “Eureka” moment, het oplichtende lampje boven mijn hoofd, of als je wilt het kwartje dat viel, zorgde ervoor dat alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Het concept voor een nieuw boek was geboren.
Verzamelen van de pareltjes
Met behulp van mijn fotoarchief, de in de loop van jaren verzamelde GPS-Data, en een kaart van IJsland begon ik met het samenstellen van een top 100 van IJslandse toplocaties. Locaties, die ik nog steeds met veel plezier bezoek tijdens mijn reizen in dit onvoorstelbaar mooie land.
De titel van mijn boek moest “100 IJslandse Toplocaties” worden. Toen ik over de 100 items ging, besloot ik er enkele te schrappen. Dat viel nog niet mee. Welk “pareltje” moest sneuvelen? Ik wilde dat Alle locaties die ik verzameld had acte de présence zouden geven in mijn boek.
Het sneuvelen van de titel bleek een betere optie te zijn. De titel werd veranderd in: “IJslandse Parels”, en het aantal beoogde pagina’s groeide van 200 naar 240.
Het resultaat
Meer dan 300 foto’s, 240 pagina’s, parkeer en locatie coördinaten voor de navigatie, en om en nabij de 18000 woorden, vormen samen mijn nieuwe publicatie “IJslandse Parels”. Een boek om weg te dromen bij de schitterende IJslandse landschappen, maar ook een gids waarmee je je IJslandreis kunt voorbereiden en tevens een naslagwerk voor relevante informatie, over wegen en de bestemmingen. Kortom, een boek dat niet mag ontbreken in de boekenkast van een IJslandliefhebber. IJslandse Parels is uit voorraad leverbaar! Bestel hier
Een kleine preview:
Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website [en/of Flash-applicaties] wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie!
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
Bestel het hier!
Heb je interesse in een fotografiereis? Kijk eens op mijn site voor het actuele aanbod. Klik Hier
Al mijn IJslandreizen zijn een samenwerking met:
