Wow, en dat gewoon op loopafstand. Ik had al wel eens gehoord van de verborgen parel bij Hólaskjól maar had niet het idee dat hij zo indrukwekkend zou zijn. Uitgaande van de hoeveelheid water in het stroompje langs de camping kon het niet heel bijzonder zijn. De laatste keren dat ik hier was, was ook het weer niet echt heel geweldig, en dan is de stap om aan een wandeling te beginnen een stuk groter.
Het is nu heerlijk weer. Weer om die stappen van de wandeling uit te gaan voeren. Niet heel veel later hoor ik het donderend geraas van de waterval. Ik versnel mijn pas een beetje, en sta even later vol verbazing te kijken naar de Silfurfoss. Het weer zal ongetwijfeld een rol spelen, maar wow, wat ben ik, wat zijn wij onder de indruk.
Een ondergewaardeerd stukje natuur
De waterval Silfurfoss is meer dan een watervalletje om even te bezoeken. Als deze dichter bij de ringweg lag, was het pad waarschijnlijk totaal platgelopen. Hier, ver van de hoofdweg pronkt een waterval die zich met vele anderen kan meten qua waterverplaatsing, ligging en schoonheid. Ik geef wel meteen toe, dat de waterval niet makkelijk te fotograferen valt. Er zijn maar een paar veilige standpunten waarmee je het als fotograaf moet doen. Die plekken probeer ik optimaal te benutten, al zal ik in de toekomst ongetwijfeld een standpunt zie waarvan ik mezelf wel voor mijn hoofd kan slaan dat ik het niet ook zag.
Van lokale mensen hoor ik dat de waterval qua vorm vergeleken wordt met de Gullfoss, de gouden waterval. De naam Silfurfoss, “Zilver waterval”, is in dat opzicht logisch, al hebben lokale inwoners het liever over de Huldufoss, wat weer een afgeleide is van het Huldufólk, het “verborgen volk”, en dus wellicht de verborgen waterval.
Een blik op de kaart leert ons dat een kilometer stroomopwaarts nog een waterval ligt. Niemand die de moeite heeft genomen deze waterval een naam te geven, maar in het land van tienduizend watervallen kan er wel eens eentje vergeten worden.
De waterval van verwondering
Bij de Silfurfoss werden we nog vergezeld door een handjevol mensen die ook de moeite hadden genomen deze waterval te bezoeken. De rest van de route lopen we enkel in het gezelschap van elkaar, enkele schapen, die ons van ver weg in de gaten houden, en een paar vogels die onze wandeling muzikaal omlijsten.
Wanneer we de volgende waterval in het oog krijgen zijn we beide even sprakeloos. Het watergeweld, het witte schuimende water dat zich tussen rotsen en basaltkolommen perst, veroorzaakt een enorm geraas. Na de laatste trap buigt het water bijna negentig graden naar links, of vanuit de stroomrichting gezien naar rechts, in een kloof die zo recht is dat hij lijkt uitgegraven door machines.
Zonder iets te zeggen genieten we van dit uitzicht op de waterval die ons beiden sprakeloos maakte. Met elkaar spreken is hier sowieso een slecht idee, want door het hard stromende water kunnen we elkaar nauwelijks verstaan. Zoekend naar de mooiste plek en de beste instellingen, brengen we behoorlijk wat tijd door bij deze waterval, en schiet ik waarschijnlijk teveel foto’s. Maar wat is teveel? Zodra de camera weer plaats mag nemen in de rugzak bedenk ik me dat ik het vervelend vind de waterval naamloos achter te moeten laten en doop hem “Undrunarfoss, De waterval van verwondering.”
Alleen met de natuur
We moeten besluiten wat we gaan doen. Terug naar de camper, of stroomopwaarts zoeken naar andere mooie, rustige en liefst fotogenieke plekjes. Aangezien we hier niemand anders hebben gezien, en we genieten van dit soort momenten is de keuze snel gemaakt. We lopen verder. We lopen langs prachtige lavaformaties, door weelderig groene weiden, en onder een heerlijk zonnetje met een briesje dat een wandeling precies datgene geeft waar we blij van worden.
Een mooiere waterval vinden we onderweg niet meer, maar de groene zacht geërodeerde bergen, de paarse bloemetjes en het blauwe water van de rivier Syðri-Ófæra geven voldoende indrukken en energie om de wandeling als zeer geslaagd te beschrijven.
We wandelen terug naar de camper. En gaan de door omstandigheden uitdagende F208 verder rijden. De route is vooral uitdagend vanwege de kuilen, geulen en ribbels in de weg. Tegenliggers kunnen we van grote afstand herkennen vanwege de enorme stofwolken die met ze meereizen. In mijn spiegels zie ik dat wij deze mede reizigers ook met ons meenemen. Verder is de route tot de verbeeldingsprekend mooi. Je kunt op zowat iedere plek stoppen en een foto nemen van een surrealistisch landschap. De kleuren, de vormen, de geulen. Maar het wordt later op de dag, en de camping lonkt.
Een oase van rust
Niet de camping bij Landmannalaugar zelf, die slaan we over na alle verhalen die ik heb gehoord over de enorme toeloop met campeerders. Je kunt blijkbaar zonder de grond te raken van de ene in de andere camper stappen. Dat is aan ons niet besteed. We rijden een stuk door, en zetten onze camper neer bij Landmannahellir. Een oase van rust, en terwijl wij wegzakken in een diepe slaap, drijven dikke wolken over de camping die zachtjes hun druppels laten vallen op een landschap dat morgen een stuk minder stoffig zal zijn.
Dan nog even dit
Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!
Lees ook de nieuwste publicatie van Gerry van Roosmalen:
In het spoor van het licht.
Een boek met overpeinzingen, inzichten en een schepje humor.
Waargebeurde verhalen langs een fictieve reis
Mijn nieuwste publicatie over IJsland. Meer dan 100 toplocaties in IJsland die je gezien wilt hebben. Alle locaties zijn voorzien van de coördinaten voor je navigatie!
IJslandse Parels is de perfecte voorbereiding voor je IJslandreis.
