Gerry van RoosmalenDe camper schudt in de wind, de ruitenwissers maken overuren. Al sinds ik Jökulsárlón achter mij liet, rijd ik in de regen, in de mist en in harde tot zeer harde wind. Ik houd wat vaker pauze, en neem gedurende de hele dag niet meer dan zes foto’s. Ik denk dat ik bewondering heb voor de mensen die op plekken waar ik sta, stoppen en ingepakt in alles dat regen en wind kan tegenhouden een stukje gaan wandelen. Waarheen? Dat weet niemand.
Wanneer ik de Vestrahorn nader, kijk ik zover ik kan in de afslag. Ik zie enkele auto’s rijden. Wat gaan die in vredesnaam in dit weer doen? Wat verwachten ze eigenlijk. Het is waarschijnlijk een bucketlist locatie, en ook al zie je niets, wellicht dat het idee dat ze er wel zijn geweest dan voldoende is. Wellicht is het ook beter dan van hotel naar hotel te rijden zonder iets te zien. Maar zelfs al sta je aan de voet van de markante bergrug, zul je de toppen niet zien.
In plaats van TV
Deze dag heeft me nog niet veel gebracht. Iets voor drie uur zet ik de camper stil bij Fauskasandur. Het uitzicht is beperkt. Golven beuken op de twintig meter hoge pilaar, en tegen een grote rotswand. De beleving bestaat uit koffie drinken, kijken naar de rollende golven, en de bezoekers die veel tijd kwijt zijn met het aantrekken van hun regenkleding. In de camper is dat een luxe. Gewoon even rustig je regenbroek en jas aantrekken terwijl je droogstaat. De bezoekers die niet over deze luxe beschikken, trekken buiten hun auto hun regenkleding aan terwijl ze het druk hebben met evenwichtsoefeningen. Staand in regen en wind, is het al een hele prestatie wanneer je tijdens het omkleden niet op zijn minst bijna valt.
Meestal volgen dan ongeveer tien stappen buiten de auto, wordt een blik richting het strand geworpen, een selfie gemaakt en vervolgens weer tien stappen naar de auto gezet. Terwijl ik nog wat water kook voor mijn volgende kop koffie, is dit best vermakelijk om te zien.
De regen neemt even pauze
Iets na vijf uur neemt de regen snel af, komt er nuance in het grijs van de lucht, en waag ik het erop. Ik daal af naar het strand, en fotografeer de inkomende golven. Golven die stuk slaan op de pilaar “Stapi í Stapavík” die je vrij vertaald “de rotspilaar in Rotspilaarbaai” zou mogen noemen.
In de grijze lucht komen steeds meer gaten waardoor de blauwe hemel zich laat zien. Voor wie niet verder komt, of is gekomen dan het zicht vanaf de parkeerplek kan ik zeggen “je hebt heel wat gemist”. De pilaar is weliswaar indrukwekkend, maar niet het mooiste dat je op het strand zult vinden. Slechts een paar honderd meter verderop staat een andere rots die vanaf de juiste hoek markant genoemd mag worden.
Wanneer ik bij die rots aankom lijkt het er even op dat het weer gaat regenen. Het is echter het water van een ruim honderd meter verderop gelegen waterval dat door de wind wordt meegevoerd.
Ik loop nog verder, tot ik aan het einde van de baai bij een rotspartij komt die een tiental meters in het water staat. Door het lage water, de witschuimende golven en de donkere lucht is deze rots vandaag extra fotogeniek. Voor het maken van een foto kun je kiezen voor het zwarte strand, wit schuimende golven, roodoranje zeewier, donkere rotsen, groen mos, een doorkijkje en een dreigende lucht. Maar je kunt het ook allemaal samenvatten in één foto.
Iets verder op het strand zit het oog. Een rotswand met veel reliëf en veel kleur.
Ik zou hier veel langer kunnen blijven. Pas wanneer ik de parkeerplaats verlaat en de baai in mijn spiegels verdwijnt, vraag ik me af waarom ik dat niet heb gedaan.
Staat IJsland op je verlanglijst? (Zou wel moeten) Denk dan eens aan IJslandTours. Veel enthousiasme, veel kennis, vriendelijk en behulpzaam.
Dan nog even dit
Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!
Lees ook de nieuwste publicatie van Gerry van Roosmalen:
In het spoor van het licht.
Een boek met overpeinzingen, inzichten en een schepje humor.
Waargebeurde verhalen langs een fictieve reis