Ik vind mezelf terug bij het goud gele strand van Skarðsvík. Met een beetje passen en meten vind ik nog een plek voor de camper. De kleine parkeerplaats is verder vol waardoor ik overweeg door te rijden naar de kliffen bij de vuurtoren Svörtuloft.

Druktes zijn aan mij niet besteed. Ik zoek graag de leegte en de stilte op. Leegte en stilte geven mij inspiratie voor het maken van foto’s, terwijl ik in drukte niet verder kom dan plaatjes of kiekjes. Voor mij is een foto een beeld van iets waar mijn ziel in ligt, een plaatje is een registratie van wat er is, en een kiekje is een snel snapshot, goed voor een herinnering, maar niet meer dan dat. En let op, dat is mijn definitie. Iedereen mag er van mij een andere definitie bij bedenken.

Ik daal af naar het strand dat door vloed is gereduceerd tot een strandje. Nog steeds erg mooi, maar voor mij moet dit strand het hebben van het lage tij waarbij meerdere rotspartijen boven water uitkomen, het getijde kleine kanaaltjes graaft in het zand, en je langs de hoge kliffen af kunt wandelen naar een ander deel van het strand.

Ik loop over het strand, geniet van wat ik zie en van wat het doet met de andere bezoekers. Mijn camera ligt echter nog in de camper, en voor dit strand heb ik hem vandaag ook niet nodig. Zonder echt doel, mijn handen in mijn zakken loop ik even over het strand. Met mijn telefoon leg ik wat herinneringen vast en loop terug naar de camper.

Wanneer ik weer aan de weg kom, zie ik een aantal auto’s en campers richting de vuurtoren rijden. Wetend dat dit al meer auto’s zijn dan de parkeerplaats aan kan maak ik dat ik weg kom. Terwijl ik terug rijd naar de doorgaande weg bedenk ik welke kant ik nu het beste in kan gaan. Svöðufoss of Klukkufoss. Beide mooi, beide anders. Bij Klukkufoss verwacht ik de leegte en stilte die ik zoek. De enige uitdaging blijkt hier, is om een parkeerplek te vinden. Er staat maar één auto, maar die gebruikt de parkeerplaats zo dat er zowel links als rechts geen auto meer bij kan, en ik me afvraag waarom ik altijd moeite doe mijn auto zo te parkeren dat ik zo weinig mogelijk ruimte inneem. Een klein stukje verderop vind ik een plaatsje waar ik mijn camper in de berm kwijt kan, en ik kan beginnen aan de wandeling.

Twintig minuten later sta ik bij de Klukkufoss. Het water staat een stuk hoger dan bij mijn vorige bezoek. De grote steen die voor mij altijd een ankerpunt was is onder water verdwenen. Ik kijk verbouwereerd naar de waterval, en vind het even heel vervelend. Maar tegelijkertijd komt er ook een mogelijkheid om niet thuis te komen met dezelfde foto, maar moet ik mijn creativiteit inzetten om ondanks het gemis toch een boeiende foto te maken. Het resultaat is niet meer dan bevredigend door het ontbreken van een ander standpunt.

Bij het juiste weer kan je bij de waterval Svöðufoss ook de toppen van de Snæfellsjökull zien. Je moet er een beetje geluk mee hebben, maar dit keer heb ik dat ook. Eerlijk gezegd had ik er niet eens meer bij stilgestaan. Ik was hier al zovaak, en heb het evenzovaak niet gezien. Wanneer ik uitstap ben ik dan ook meteen verbaasd. Voor mij is dit een bijzondere ervaring, en geeft ook meteen aan dat je IJsland niet hebt gezien wanneer je niet vershillende malen bent geweest. Ik kijk naar de resultaten van de waterfal met daarboven de gletsjer. Het is niet de mooiste foto die ik ooit gezien heb van deze combinatie, maar het moment is mooi, en het opent een gelegenheid om ooit in de toekomst Ijsland nogmaalst te mogen bezoeken. Niet “De” reden natuurlijk maar een reden.

De wandeling naar de waterval zelf is ook veranderd. De laatste keer dat ik hier was, moest ik nog regelmatig over een slootje springen of zoeken naar een stapsteen. Het is nu een net pad geworden. Makkelijk, dat wel, maar mag ik verlangen naar de tijd van het slootje springen. Het gaat tenslotte niet om de foto, het gaat om het moment.

Een plek die ik uit tijdsgebrek altijd oversla of eigenlijk omdat ik al zoveel lavavelden heb gezien is het Beserkjahraun. Misschien reed ik er ooit eens doorheen, maar dat zou dan 25 jaar geleden zijn geweest. Nu ik geen tijdsgebrek, maar overvloed heb, en omdat iemand heel positief over dit gebied schreef, besluit ik een deel van mijn tijdsovervloed hier door te brengen. Terwijl ik langzaam het lavaveld steeds verder in rijd krijg ik steeds meer het gevoel alleen op de wereld te zijn. Het enige geluid dat ik hoor is het geluid van de muziek in de auto, die nodig is om het geluid van de motor te overstemmen. In mijn spiegels zie ik geen ander verkeer, voor mij ook niets dat enige menselijke aanwezigheid verraad. Tijd om zowel de muziek als het geluid van de motor tot zwijgen te brengen. Even later sta ik buiten de auto en laat ik de stilte diep in mijn binnendringen. Met de komst van de stilte komt ook de inspiratie. Ik zie overal mooie vormen en patronen verschijnen in het lavaveld. Spitse vormen, ronde vormen, kleurcontrasten van een bloem die hier verdwaald is. Ik zou hier wel willen blijven. Niet voor altijd, maar wel voor de tijd die ik nodig heb om mijn inspiratie in beelden om te zetten. Soms rijd ik weer een kilometer verder, en steeds weer zie ik nieuwe vormen, nieuwe mogelijkheden.

Wanneer ik de bijna ideale plek heb gevonden zet ik de camper aan de kant. Tijd voor een pauze. Een lange pauze.

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---