Ruim op tijd, sta ik niet ver van het vliegveld van Keflavik, te wachten op de vlucht die Ans naar IJsland, en naar mij brengt. Vanaf hier kan ik binnen vijf minuten op de luchthaven zijn. Iets na de geplande landingstijd krijg ik een eerste berichtje. “Ik ben geland.“ Dan is het nog even wachten op de koffers en krijg ik het verlossende bericht. “Ik heb mijn koffer, ik kom er nu aan“. Even later kunnen we elkaar weer recht in de ogen kijken, en elkaar even stevig vasthouden. De koffer verdwijnt snel achter in de camper, en we laten het vliegveld achter ons. De camping bij Vogar, een paar kilometer verderop is een goede plek voor de eerste nacht. Voor Ans was het een lange dag, mede door het tijdsverschil van twee uur. Het is even wat eten, veel bijpraten en terwijl Ans nu laat naar bed gaat, lig ik er al vroeg in.

Geen regenboog zonder regen

We zijn alweer een paar dagen verder wanneer ik er weer aan denk om te schrijven. Niet dat er niets te schrijven viel, maar om te schrijven moet ik in de juiste stemming zijn, en vooral niet te moe. De afgelopen dagen waren erg vermoeiend. Het op de weg houden van de camper koste door de harde rukwinden veel energie en opperste concentratie. Het niet aflatende geluid van de storm, die zelfs bij stilstand op de camping, dag en nacht liet weten dat hij nog steeds aanwezig was zorgde voor onrustige nachten.

Tijdens onze wandelingen gingen die stormen gewoon door. Naast elkaar lopen, en geen gesprek kunnen voeren, maar enkel schreeuwen naar elkaar. Dat klinkt negatief, maar dat was het niet altijd. Want soms schreeuwde je dan “Kijk, een regenboog,“ of “Kijk, een zeehond“.

En zo nu en dan, wanneer de wind er even geen zin meer in had, kwam er een onrealistische stilte om ons heen. Die stilte waarvan je vergeten was dat die bestond. Veel mensen begrijpen het niet, maar het ontbreken van ieder geluid kan soms net zo mooi zijn als het mooiste lied van je meest favoriete band.

Omgeven door kolommen van basalt

We bezochten Kalfshammersvík, de vuurtoren omlijst door mooie basalt kolommen. We bleven totdat de zon laag aan de horizon kwam te staan, waardoor de aanwezige schapen slechts als goudomrande silhouetten zichtbaar waren. En we bleven zelfs langer. We bleven totdat het weer tijd was voor het ontbijt.

Na het ontbijt volgden we de contouren van het schiereiland Vatnsnes, en lieten dat overgaan in het schiereireiland Skagi. Een van de stops die we hier maakten was bij Ketubjörg. Indrukwekkend vanwege de steile kliffen, de waterval, en in ons geval door de wind die ons keer op keer probeert over de rand te duwen. Zo‘n storm waar je tegenaan kunt leunen.

Een mooie zonsondergang

Wanneer in de loop van de avond ook de wind moet gaan rusten, genieten we bij de camping  bij Grettislaug van een mooie zonsondergang met uitzicht op het eilandje Drangey. En omdat de zon hier pas erg laat ondergaat, liggen we na een lange vermoeiende dag erg laat op bed. Maar wie doet ons wat. Het is vakantie, we staan in een verre uithoek van de camping en hebben enkel verre buren. Ook de wind is het blazen moe, en komt niet verder dan het zachtjes laten wiegen van onze camper.

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---