We hebben besloten om op tijd op pad te gaan. Even ontbijten, niet treuzelen en dan naar de Hoffelsjökull. Terwijl ik naar voren loop, valt mijn oog op de achterband die aan de onderkant een beetje vormloos op het gras rust. Lekke band! Enkele krachttermen schieten door mijn hoofd. Wat er verder door mijn hoofd schiet zijn: De reserve band is uit 2003, heeft de garage bij de laatste APK zoals gevraagd de bandenspanning gecontroleerd, we staan op het gras dat is lastig met opkrikken, de krik heb ik nog nooit getest. Is hij qua gewicht berekend op de zware camper. Zomaar wat gedachten die mij in sneltreinvaart in de paniekmodus manoeuvreren.

Tijd voor actie

Even kijk ik moedeloos naar het treurige plat stukje rubber onder aan het wiel. Al snel schakel ik over naar de actie stand. Terwijl Ans op zoek gaat naar planken of stenen die we kunnen gebruiken om de krik stevig neer te zetten, ga ik op zoek naar de krik die natuurlijk ver weg gestopt onder een aantal kisten ligt. Terwijl ik de kisten uitlaad, komt Ans met de eerste stenen en planken aandragen. De krik is er uit, de ondergrond hebben we onder controle, nu nog de reserveband onder de auto uit laten zakken.

Ik pak het benodigde gereedschap, en zie al snel dat het benodigde gereedschap nog uit de pré camper tijd stamt. De bijna één meter lange stang, bedoeld om het reservewiel te laten zakken wordt de pas afgesneden door de vuilwatertank. Moet ik nu de vuilwatertank demonteren om het wiel te kunnen pakken.

Een paar vloeken verder probeer ik met ander gereedschap de constructie los te krijgen en na een paar vruchteloze pogingen, momenten dat ik het wilde opgeven, en wat WD40, krijg ik met behulp van wat alternatieve methoden om gereedschap te gebruiken beweging in de constructie. In totaal beginnen we drie keer met het opkrikken van de auto. De eerste keer begint de plank waarop de krik staat angstvallig te kraken. Bij de tweede poging heeft de krik net te weinig bereik omdat hij alsnog wegzakt in het gras, maar bij de derde poging lukt het om het wiel net hoog genoeg te krijgen om de wielen te verwisselen.  Terwijl ik de krik langzaam terugdraai kijk ik met angst en beven naar het reservewiel. Maar de bandenspanning is prima in orde. Terwijl de camper weer op alle vier de wielen staat draai ik de moeren nog een beetje extra aan, ruimen we de camper weer in, en rijden naar Höfn waar volgens onze gegevens een bandencentrum aanwezig is.

Wat je niet wilt horen

En dit wil je niet horen wanneer je in IJsland in een bandencentrum staat: “Hmm, wat een vreemde maat banden heb jij. Die heb ik nog nooit gezien. Even later zit de goede man achter zijn computer en zoekt heel IJsland af naar een passende band. Zonder succes overigens. En rijden met een 4×4 met verschillende bandenmaten is sterk af te raden. In plaats van één nieuwe band, worden het er vier. Pech in viervoud.

De rest van de dag doen we niet veel meer. De Hoffelsjökull laten we even zitten. We kunnen wel rijden, maar ik wil de gravel of keien wegen vermijden, want geen reserveband, en een band uit 2003 om mee te rijden vragen natuurlijk om weer een lekke band op een onmogelijke plaats.

Enkel op de harde weg

De tweede dag gaan we gewoon op pad. We blijven zoveel mogelijk op het asfalt, en bezoeken als eerste de Skútafoss. Een kleine dubbelle waterval met een unieke uitstraling. Het is eigenlijk een waterval met een tribune en een afdak. De perfecte plek om vandaan te fotograferen waarmee je uit de regen en uit de wind kunt gaan staan. Dat is ook wel nodig, want bij tijden regent het, en de wind laat zich nog steeds van zijn beste kant voelen. Ik ben gelukkig met de omstandigheden, want waar ik voorheen enkel de Skútafoss kende met een saaie grijze achtergrond, zorgen wind, regen en zon voor enkele mooie momenten.

Ook vanaf het dak, want je kunt ook op het afdak gaan staan biedt bijzondere perspectieven. Terwijl ik in de verte kijk naar een grote rotspartij geeft Ans aan dat er verderop nog een waterval ligt. De Innstifoss, die je alleen al vanwege haar mooie naam wilt toevoegen aan bezochte watervallen. Slechts vijfhonderd meter verderop vinden we de Innstifoss die net zo mooi is als haar naam, maar bijzonder lastig is om te fotograferen. Maar ik waag een paar pogingen.

Wanneer we teruglopen verbaas ik mij over diverse bezoekers die hier afdraaien, een paar meter lopen naar de onderste aangelegde waterval, en vervolgens zonder het besef van de schoonheid die stroomopwaarts te vinden is weer vertrekken. Hoe kunnen mensen IJsland zo slecht voorbereid bezoeken?

De reflectie van Eystrahorn

Wij rijden door naar de volgende iconische bergrug, de Eystrahorn. Ik verbaas me enigszins over de drukte, vooral bij de vuurtoren. Het is natuurlijk een mooie vuurtoren. De vuurtoren is zo fel oranje geschilderd, zoals trouwens veel vuurtorens in IJsland, dat je hem ook zou zien wanneer het licht niet ontstoken zou worden. De vuurtoren zelf krijgt geen plaatsje in mijn galerij van foto’s van deze dag. Alle aandacht gaat naar de bergrug met die ik fotografeer met een klein meertje in de voorgrond waardoor Eystrahorn meer is dan een iconische berg, maar onderdeel wordt van een bijzonder landschap.

We vervolgen onze wandeling naar een kleine inham waar het water een mooie reflectie van de Eystrahorn laat verschijnen. Een verschijnsel dat door de harde wind slechts zelden voorkomt, in ieder geval op de momenten dat ik hier ben geweest. Ik versnel mijn pas om op tijd bij de reflectie te kunnen zijn alvorens de wind mijn geluksmoment zal verstoren. De wind wist het al eerder, want in plaats van de wind draait precies in het verlengde van de Eystrahorn een gigantische tourbus het weggetje in. Uit de tourbus komen vervolgens een veertigtal passagiers gestapt die niet enkel mijn gepland fotomoment om zeep helpen, maar ook proberen door platte stenen over het wateroppervlak te laten ketsen, de spiegeling doorbreken.

Mijn geduld wordt zwaar op de proef gesteld, maar net voordat de wind de rol van spelbreker van de bus overneemt kan ik een paar foto’s maken waarover ik enigszins tevreden kan zijn.

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---