Vol energie beginnen we de aan de rit over de Öxipass. Het is lang geleden dat ik hier was, en na vele kilometers asfalt begin ik te twijfelen. Zitten we op de goede weg. Pas wanneer we het asfalt verruilen voor gravel, ben ik er weer van overtuigd dat we goed zitten. Er zit vrijwel geen verkeer op deze pas, en met een zeer rustig tempo rollen we langzaam vooruit. We zijn al over de helft alvorens we onze eerste gehaaste tegenligger ontmoeten. Ik moet dat even laten bezinken. Je kiest bewust voor de “toeristische route”, en gaat dan als een gek zo snel mogelijk over die route racen. Neem dan de hoofdweg, die is bedoeld voor de haastige rijder.

Wij rollen rustig voort, laten haastige mensen voor, laten tegenliggers rustig passeren en we genieten van de route. Waar het kan gaat de camper aan de kant, en ademen we het uitzicht in. De langste stop is bij de Folaldafoss. We wandelen naar de voet van deze waterval en staan hier lange tijd alleen. Pas wanneer we zelf klaar zijn en terug wandelen naar de camper komen we een paar mensen tegen. Ook op de parkeerplaats zijn enkele nieuwe bezoekers aangekomen, maar voordat wij goed en wel klaar zijn om verder te rijden zijn die ook alweer weg.

Bij de Nykurhylsfoss, ook bekend als Sveinsstekksfoss slaan we even af. We zijn hier vaker geweest, maar ik heb nog nooit het bord gezien met daarop een verwijzing naar een wandelroute en een brug. Het is altijd mooi om nieuwe dingen te ontdekken. Ik kan me niet voorstellen dat er in deze stroom alleen deze ene waterval ligt, en na een mooie wandeling krijg ik gelijk. De naamloze bovenliggende waterval heeft de rotsen waartussen hij valt mooi gepolijst. Prachtige vormen, ik mag wel zeggen sculpturen zijn hier door water en tijd ontstaan, en zullen waarschijnlijk ook weer door water en tijd verdwijnen. De natuur creëert, en de natuur breekt af. Het zicht op de waterval zelf is hier wat minder, maar ik verwacht dat we eenmaal over de brug vanaf de andere zijde mooi zicht krijgen op deze naamloze waterval.

De naam Nykurhylsfoss, komt van de mythische waterhengst. Nykur probeerde kinderen en reizigers te verleiden om op zijn rug te klimmen, om vervolgens in het water te rennen en de berijder te verdrinken. Door zijn naam te roepen “Nykur” kon je aan de waterhengst ontsnappen. De naam zou je kunnen vertalen als “Waterval van de poel van Nykur.” Ik vind het niet rechtvaardig dat de hoger gelegen waterval naamloos is, terwijl deze minimaal dezelfde schoonheid en dezelfde uitstraling heeft. Om in de sfeer van de mythe te blijven noem ik hem Nykurgljúfursfoss, “Waterval van de kloof van Nykur.”

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---