Na de mooie dagen in Þakgil rijden langzaam terug naar de hoofdweg. Langzaam, want voor ons uit rijdt een schraper. Een schraper is een grote machine die de bovenlaag van de weg schraapt. Kuilen worden dichtgeschraapt en de rest van het wegdek wordt een beetje egaler. Comfortabel is het dan nog steeds niet, maar het is een enorme stap vooruit. Alleen zo´n machine is breed, en de weg is smal. Soms stopt de machine even en laat hij een aantal auto´s door.

Zelfs al reizen wij zonder planning, komen we later dan gepland op de doorgaande weg, en ik ben dol op de IJslandse binnenlanden, maar ik ben even heel erg blij dat we weer gewoon asfalt onder de banden hebben. We kunnen elkaar weer verstaan, en ik kom tot de ontdekking dat de radio toch gewoon aanstaat.

Druk of niet druk is relatief

We rijden alle highlights voorbij. Die hebben we al vaak gezien, en staan niet op onze niet gemaakte planning. Ik laat wat namen de reveue passeren. Namen van plaatsen die we kunnen bezoeken. We blijven hangen op de Nauthusagil. Die had de vorige keer wel indruk gemaakt, dus een goede kandidaat voor een herhaling.

Bij de kloof Nauthusagil is het druk. Een vijftal auto´s staat geparkeerd.  Vijf auto´s, waar heb ik het dan over. Voor de beperkte ruimte in de kloof is dat druk, te druk. Wanneer wij parkeren zien we al een aantal mensen de kloof verlaten, en in de tijd dat wij richting kloof wandelen komen we genoeg mensen tegen om vier van de vijf auto´s te vullen.

We lopen de kloof, het duister de stilte en de koelte in. Vooraan in de kloof horen we enkel het kabbelen van het water met zijn eigen zachte echo. Verderop horen we stemmen die steeds dichter bij komt. De vijfde auto is onderweg naar de uitgang. We ontmoeten vier mensen waarvan de stemmen al snel richting de uitgang verdwijnen. Dan is de stilte compleet. Een rare gedachte. Hoe maak je stilte compleet? Je hebt stilte, voegt iets toe, en dan wordt het stiller? We nemen afscheid van de geciviliceerde geluiden en worden omringdt door een ingetoge stilte zoals je die enkel in de natuur kunt ervaren.

Een onneembare hindernis

Al snel komen we bij de stapstenen boven een één meter hoge waterval waar we bij ons vorige bezoek lang hebben getwijfeld hoe we hier het water moesten oversteken. We zijn nu gewapend met wandelstokken voor mij, en waadschoenen voor Ans. Ik kom eenvoudig aan de andere kant met schoenen die enkel van buiten nat zijn. Ans komt aan met doorweekte en koude voeten. Maar dat zijn koude en natte voeten uit een bewuste keuze, en dus geen probleem.

Een waterval die langs een volledig groene moswand naar beneden stort markeert het einde van de wandeling. Voor de fotograaf in mij betekend dat het begin van mijn werk. Moet ik het werk noemen als ik het met veel plezier doe? Tijdens vakanties noem ik het toch maar gewoon hobby, maar dan wel een hele serieuze hobby. Natuurlijk geeft het fotograferen in een natte omgeving met veel verschillende nuances van heel licht tot heel donker wat uitdagingen, maar de hobbyist in mij probeert daar het beste van de maken.

Wanneer we de kloof weer verlaten horen we aanzwellende stemmen. Meer mensen dan in één auto passen komen ons tegemoet. Als we buiten de kloof komen en onze ogen zich weer hebben aangepast aan het licht zien we een vijftal auto‘s op de parkeerplaats staan. We prijzen ons gelukkig met deze ervaring van eenzaamheid en rijden terug naar de hoofdweg.

Omarm de duisternis

We nemen de beslissing om zo ver mogelijk naar het westen van het schiereiland Snæfellsnes te rijden om de drukte voor te zijn. Voor de zonsverduistering wordt hier nogal wat volk verwacht. Wij hebben de luxe positie om de drukte voor te zijn. Overmorgen willen we op Granny´s campsite zijn. Een mooi gelegen camping bij Langaholt.

Een plek waar ik al vaker wilde stoppen is nu een optie. Fiskulækur is een oude boerderij ongeveer zeven kilometer voorbij de afslag naar Akranes. Een oud huis, een klein kerkhof met misschien tien graven en enkele stallen. Het ziet er troosteloos uit, maar ook typisch IJslands. Verlaten boerderijen, gestript van alles, maar in een staat waarvan je denkt dat iemand nog wel eens het idee zou kunnen krijgen om het in oude glorie te herstellen. De laatste restjes verf hangen verbleekt aan de deuren en kozijnen, ramen zijn ingeslagen en alles van waarde is weg. Grafity artiesten hebben nog pogingen gewaagd om de bouwval te voorzien van een vrolijke uitstraling. Schoenen, boeken en tijdschriften, aangevallen door tijd en de elementen zijn de enige overblijfselen die nog iets over de bewoners zouden kunnen vertellen, maar ze zwijgen voor ons.

De camping is gesloten, maar niemand die het weet

We rijden verder naar Langaholt. De Snæfellsnjökull heet ons welkom, en het lijkt mij mooi om de zonsverduistering in de omgeving van deze gletsjer mee te maken. Een gletsjer die zich mag rekenen tot een van de zeven energieknooppunten van de wereld. Een plaats voor inspiratie en spiritualiteit en voor velen een plek van bezinning.

Ik heb het niet gezien, maar Ans zegt dat het bordje met daarop het teken van de camping is afgeplakt. Ik ben verbaasd. Je gaat je camping toch niet sluiten op deze drukke dag. Alle andere campings die je online kunt boeken zijn volgeboekt, of in ieder geval niet meer te reserveren. We draaien toch af en zien dat we niet alleen zijn. Er staan een vijftal campers, en dat aantal groeit enkel gedurende dag. In de avond, wanneer Granny de betalingen komt afwikkellen klaagt ze een beetje. “Ik was eigenlijk gesloten, maar de mensen komen toch”. Ze accepteert het gegeven en cashed het geld. Misschien kan ze daar voor de volgende keer een rood lint van kopen om de ingang te sluiten.

In de avond lopen wij over het goudgele strand dat door de ondergaande zon zelfs dieper goud kleurt. Het is een heerlijke avond, en zelfs zonder zonsverduistering is het mooi om deze wandeling onder het toeziende oog van de spirituele en inspirerende Snæfellsjökull te maken. Voel ik nieuwe inspiratie? Ik kijk naar de gletsjer. Zou het dan toch…

De ontbrekende dag

Wanneer ik terugkijk in mijn beeldarchief vind ik niet één foto terug van de zonsverduistering. In de ochtend is het bewolkt, en ondanks de belofte van Chatgpt dat er in de middag waarschijnlijk gaten gaan vallen in het wolkendek blijft het grijs. De camera, het extra zware statief dat ik speciaal voor dit doel meegenomen heb, de eclips brilletjes en het speciale zonnefilter blijven ongebruikt in de kast liggen.

Als een soort oud en nieuw ritueel houden we toch de klok in de gaten. Lange tijd gebeurt er niets, maar dan wordt het plots heel snel donker. We wensen elkaar een gelukkige duisternis, of zoiets, zoals ik al zei, een soort oud en nieuw. En de beste wensen voor de volgende zonsverduistering.

Ondanks de bewolking is het een bijzonder moment. Het is ineens donker, en dan een minuut later maken we het mee dat in een paar tellen alles weer licht wordt. Je mag niet met je ogen knipperen want dan mis je het moment, maar wij waren erbij.

Maar in mijn fotoarchief is dit een ontbrekende dag.

De naweeën van de eclips

De volgende dag is alles weer terug naar normaal. In de ochtend komt de zon op en wordt het licht. Laat in de avond gaat de zon onder en wordt het donker. Van de enorme file die gisterenavond tot laat in de avond het schiereiland teisterden hebben wij geen last of weet gehad.

Wij verlaten de camping en rijden naar Arnarstapi voor een korte wandeling langs de kust en door een lavaveld naar Hellnar. De kust bij Arnarstapi is gevuld met fotografische verrassingen. Basaltkolommen, rotsbogen, lavaformaties en tientallen kleine eilandjes. Hoe verder we ons verwijderen van de parkeerplaats, hoe rustiger het wordt. De verrassing van de wandeling zit natuurlijk aan de kust bij Hellnar. Een klein koffietentje met heerlijke wafels. Die bestellen we met slagroom. Bij het serveren blijkt de slagroom donkergrijs te zijn. Donkere slagroom, passend in de sfeer van de zonsverduistering. Het zijn van die kleine dingen die van iets zo normaal als een wafel met slagroom een speciale wafel met slagroom maken. Een wafel die je enkel vanwege de slagroom niet snel meer zult vergeten.

De rest van de naweeën van de eclips zijn de chocoladerepen, koekverpakkingen, toetjes en T-shirts die verwijzen naar de eclips. Souvenirshops, benzinepompen en supermarkten liggen vol met eclips prullaria. Niemand die er aan gedacht heeft een verpakking te ontwerpen waarop een dik wolkendek prijkt met daaronder de tekst, “Oké, ik was erbij, maar…”

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---

Staat IJsland op je verlanglijst? (Zou wel moeten) Denk dan eens aan IJslandTours. Veel enthousiasme, veel kennis, vriendelijk en behulpzaam.