Ooit was hij de grootste

Een week geleden zei ik tegen Ans dat het over een week wel mogelijk zou moeten zijn om voor de tweede keer sinds we IJsland bezoeken het rondje Glymur gaan doen. In 1999 maakte we ons eerste rondje. Een avontuurlijke wandeling, vooral toen we er achter kwamen dat je om het rondje te kunnen maken ook boven de waterval, de rivier Botnsá moet oversteken. Op blote voeten en met opgerolde broekspijpen doorwaadden we toen het ijskoude water met op de bodem erg veel scherpe stenen. Ik weet niet meer wat het ergst was, het koude water waardoor het leek alsof mijn voeten met duizenden spelden tegelijkertijd werden geprikt, of de scherpe stenen op de bodem van de Botnsá.

Wat ik me nog wel kan herinneren is dat ik ongeveer halverwege de rivier was, en ik probeerde zo snel mogelijk de overkant te bereiken, en dat Ans riep “Even stil blijven staan, dan maak ik een foto.“

De Glymur had toen de eer om met 198 meter de hoogste waterval van IJsland te mogen zijn. In 2007 werd door het terugtrekkende ijs van de Morsárjökull een nog hogere waterval ontdekt die toepasselijk de naam Morsárfoss toebedeeld kreeg. De waterval bestond al veel langer, maar werd pas ontdekt toen het ijs van de gletsjer zich ver genoeg had teruggetrokken.

In de ochtend zijn mijn voeten altijd erg meegaand. Ze moeten natuurlijk wel. Waar ik ga, gaan mijn voeten. Voor de zekerheid tape ik ze toch maar even in. De stokken gaan mee, net zoals waadschoentjes. De koude kan ik wel accepteren, scherpe stenen ook maar tegelijkertijd is vervelend.

Het avontuur begint

Vanaf de parkeerplaats lopen we de eerste kilometer, of iets meer naar de grotten waar de wandeling officieel begint. Voorbij de grotten dalen we af naar de rivier, waar een balk ligt waarover je naar de overkant kunt. Iets boven de balk hangt een touw zodat je tijdens het oversteken iets hebt om je evenwicht te bewaren. Met alleen de balk zou je al snel in het koude water van de Botnsá terecht komen wat altijd vervelend is aan het begin van de echte wandeling.

De waterval waar we in 1999 nog tegen op moesten klimmen ligt nu buiten de enigszins verlegde route. Ik had me wel verheugd op die klim, maar het nieuwe pad is ook wel handig wanneer ik me realiseer dat ik inmiddels ruim 25 jaar ouder ben. Gaan de jaren tellen?

Hoe dan ook, het avontuur begint. Langzaam maar zeker lopen we in op groepen die ons deze dag zijn voorgegaan. Langzaam vorderen we de hoogtemeters naar de top van de waterval. Het is een mooie zonnige dag, wat fotografisch wel lastig is wanneer je de wandeling in de ochtend begint. Terwijl de top door de zon in het licht wordt gezet en prachtig glinstert, ligt het lagere deel in het duister van de kloof.

Toch blijven de uitzichten fascinerend mooi. De vele uitzichtpunten gebruiken we om even op adem te komen. Is dat wat ze bedoelen met ademloos genieten?

Toch zeker niet…

Aan de overkant van de waterval zien we steeds meer wandelaars. Hebben die allemaal waadschoentjes bij? Ik had verwacht dat er ondertussen veel wandelaars aan de terugweg zouden beginnen, maar er komt ons niemand tegemoet. Een brug… Ze hebben toch zeker geen brug geplaatst? Het zou het avontuur voor een groot deel uit de wandeling halen.

Wanneer wij op het hoogste punt komen haal ik opgelucht adem wanneer ik een stuk verderop mensen door het water zie lopen. Wij blijven zelf even zitten aan de top van de waterval waar ik enkele interessante stromen weet te vinden waar het water, nog onwetend van hun diepe val, zich spetterend naar voren haast.

Lunch entertainment

Daarna is het lunchtijd, en waar kun je beter lunchen dan bij de doorwaadbare plek in de rivier. Het is een fantastisch schouwspel van verschillende reacties. De ene vol ongeloof dat hier geen brug is, de andere die stroomopwaarts en stroomafwaarts blijft ijsberen om te zien of er niet ergens nog een verborgen brug ligt, de ervaren wandelaar die snel zijn schoenen voor waadschoentjes wisselt en verder loopt alsof hij dit iedere dag doet.

Een jongen die eerst probeert via stapstenen naar de overkant te komen, dan moet opgeven omdat die stapstenen maar een klein deel van de rivier overbruggen loopt nog een stukje door in de hoop zijn schoenen aan te kunnen houden. Niet veel later zien we hem inderdaad lopen met zijn schoenen nog aan, maar wel kniediep in het water.

Een andere man loopt over de stapstenen, en neemt vanaf de kant een steen mee. Blijkbaar wil hij toch die brug gaan bouwen. Maar ook hij komt er achter dat het krijgen van natte voeten een onvermijdelijk onderdeel van de wandeling is.

Een grote groep Aziaten komt ook hier tot de ontdekking dat ze door het water zullen moeten. Ook zij lopen veel op en neer, bestuderen het water en kijken elkaar bedrukt aan. Zodra ze zich schikken in hun lot gaan de schoenen uit en met veel hilariteit beginnen ze aan de oversteek. Een van de mannen is erg galant, en laat zijn vrouw op zijn rug klimmen. Dat vind ik dan weer spannend. Ik geloof nooit dat ze dat gaan redden, maar stap voor stap komen ze dichter bij de overkant. Op een klein eilandje laat hij zijn vrouw even zakken. Ik verwacht dat zijn vrouw de schoenen nu zal uitdoen en het laatste maar diepste stuk toch te gaan lopen. Maar niets van dat. Zodra de voeten van de man weer zijn opgewarmd, neemt zijn vrouw weer plaats op de brede rug van haar man, en met droge voeten komt ze aan de overkant.

Wij mogen ook

Ik kijk even naar Ans, maar ik geloof nooit dat ze mij zo naar de overkant kan brengen. Ik schik me in mijn lot, doe mijn waadschoentjes aan. De koude is nu een weldaad voor mijn voeten. Iets waar ik me de laatste kilometer al op verheugde. De voorpret begon al aan het begin van de wandeling. Hoeveel pijn ik ook zou krijgen, bij de doorsteek van de rivier zouden mijn voeten weer als herboren verder kunnen. Zo moet het mogelijk zijn om die twaalf kilometer te volbrengen.

Even later loopt Ans routineus door de rivier. In 2023 hebben we natuurlijk veel kunnen oefenen met doorsteken toen we de Laugavegur gedeeltelijk wandelden.

Terwijl we onze voeten afdrogen, en even verder laten drogen door de zon kijk ik verder stroomopwaarts. Ligt daar nog een waterval? We raadplegen de kaart en zien inderdaad dat er nog een waterval moet liggen. We trekken beide onze stoute schoenen weer aan, en volgen iets dat op een pad lijkt richting deze waterval die er van veraf uitziet als een bruidsluier.

De grote onbekende

Bijna iedereen is gefocust op de wandeling rondom de Glymur en denken er waarschijnlijk geen moment aan om de extra kilometers te maken naar die onbekende waterval die waarschijnlijk in iedere reisbeschrijving ontbreekt.

Een enkeling komt ons tegemoet, en een enkeling volgt ons op grote afstand. Een stroomversnelling met mooie sierlijke waterstromen, een paar honderd meter voor de waterval trekt mijn aandacht. We besluiten een iets avontuurlijke afdaling te maken naar de voet van de stroomversnelling. De drie wandelaars die ver achter ons liepen, lopen langzaam in, en ik verwacht dat ze de stroomversnelling zullen negeren, en door zullen lopen naar de grotere waterval. Vanaf beneden zie ik de eerste wandelaar een stukje doorlopen. Ik stel mijn camera en statief op om het beeld dat ik in gedachten heb vast te leggen als ik zie dat de wandelaar terug komt lopen. Precies in de richting waarin ik wil fotograferen gaat hij in het gras zitten. Als er iets is waarmee je een fotograaf op de kast kunt jagen is door op een volledig onlogische plek in je beeld te gaan zitten. De twee andere wandelaars, zijn blijkbaar onderdeel van het gezelschap, en even later zitten, liggen en hangen ze met zijn drieën in mijn foto.

We maken van deze onderbreking gebruik om te pauzeren en een appel te eten. Maar wanneer ik genoeg pauze heb gehad, en de appel al lang achter de kiezen heb, liggen ze er nog steeds. Ik denk dat alleen fotografen het gevoel en de gemoedstoestand zullen begrijpen die ik op dat moment onderga. Voor hen hoef ik het niet uit te leggen, en de niet fotografen zullen het niet begrijpen.

Voor ieder probleem is er een oplossing

Ik sta op, en probeer andere standpunten te vinden waarmee ik het gezelschap buiten beeld kan houden. Langs een smalle richel vind ik zo’n plek en loop terug om mijn camera te halen. Ik leg aan Ans uit wat ik ga doen. “Maar je hebt toch ook waadschoentjes bij je.” Ik kijk naar het water, en realiseer me dat ik dan op niet voor de hand liggende plekken kan komen en redelijk unieke foto’s kan maken.

Even later sta ik kniediep in het water. Ik zie lichtreflecties en vormen die ik normaal gesproken nooit zou hebben gevonden. Enthousiast leef ik me uit op alles wat me voorgeschoteld wordt. Ik mag het drietal wel dankbaar zijn. Door hen sta ik nu in het water en geniet ik dubbel van het fotograferen. Het zonlicht komt vanuit de perfecte hoek waardoor het water meer op kwik lijkt. Ik ben super geïnspireerd en maak daardoor waarschijnlijk te veel foto’s en breng waarschijnlijk teveel tijd in het water door.

Wanneer de inspiratie mijn hoofd verlaat en ik de oevers weer ga opzoeken is de ultieme verveling bij het drietal ook toegeslagen. Terwijl ik mijn camera weer opberg in de rugzak staan ze op en beginnen ze aan de terug wandeling. Voor mij maakt het niet uit dat ze nu gaan. De foto’s die ik al heb kan ik niet verbeteren door mijn initiële foto te maken.

Wij lopen nog even door naar de grotere waterval, en hoewel ik ook hier weer in het water ga staan, kan ik de inspiratie die ik eerder had niet meer naar boven halen. Ik heb mijn verzadigingspunt bereikt.

We wandelen terug naar de camper, waarbij we lang genoeg getreuzeld hebben zodat de Glymur waterval nu wel in het volle zonlicht baadt. De wandeling was inspannend, inspirerend, ontspannend en als je het toch nog even aan mijn voeten vraagt, een paar kilometer te lang.

De dag sluiten we af met een mooie zonsondergang achter de Snæfellsjökull gezien vanaf de camping van Akranes.

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---

Staat IJsland op je verlanglijst? (Zou wel moeten) Denk dan eens aan IJslandTours. Veel enthousiasme, veel kennis, vriendelijk en behulpzaam.