Naar de beruchte Lakagigar

Het is vreemd. Terwijl de wind gisteren, tijdens de rit naar onze camping van het rijden een ware uitdaging maakte, viel de wind eenmaal aangekomen op de camping totaal stil. We hadden een heerlijke rustige nacht, en vertrokken uitgerust naar Laki.

Na een korte stop bij Kirkjubæerklaustur rijden we deze ochtend de F206 in. Ik moet graven in mijn herinneringen wanneer ik hier voor het laatst was. Was dat echt in 2011? De weg is in een slechtere conditie dan mijn herinneringen me proberen wijs te maken. Al snel moet ik overschakelen naar de lage gearing, een 4×4 versnelling waarmee de snelheid wordt beperkt, maar de kracht op de motor een stuk groter wordt. Iedere heuvel op de route wordt moeiteloos genomen. De afdalingen kunnen bijna zonder gebruik te maken van de remmen, maar juist door gebruik te maken van afremmen op de motor op een ontspannen manier worden genomen.

Door de vele kuilen en gaten in de weg schudden we langzaam richting Laki. Alles gaat goed totdat ik een geluid hoor dat niet bij de auto hoort. Na een bepaalde tijd ken je alle geluidjes, piepjes en kraakjes wel. Het rammelen van de afwas in de wasbak, het trapje dat even wordt gelanceerd en weer neerkomt en soms de (bamboe) borden die uit de kast vliegen door een niet afgesloten kastdeurtje, maar dit geluid is nieuw. Ik concentreer me op het geluid, en realiseer me dat het vanonder de motorkap komt. Geen brandende lampjes op het dashboard, geen oplopende motortemperatuur, maar gepiep en een licht gebonk. Zodra het enigszins kan zet ik de auto aan de kant en open de motorkap.

Lichte motorpech

De beugel van het brandstoffilter is gebroken, waardoor ons het filter een beetje los, enkel vastgehouden door de verbonden brandstofslangen binnen de motorkap zweeft. De twee losse delen van de beugel die nog tegen elkaar aan schuren veroorzaken het grootste deel van het nieuwe geluid.

Trekbandjes, riempjes, ijzerdraad, ducttape, ik haal het allemaal tevoorschijn om te kijken of ik het filter kan stabiliseren totdat we bij een garage alles weer professioneel kunnen laten maken. Het vervelende is dat ik de beugel, die al eerder gebroken was een paar weken geleden in Nederland nog heb laten lassen en toen de garantie kreeg dat die beugel nu weer als nieuw zou zijn.

De hulptroepen zijn gearriveerd

Ik ben nog maar net bezig met het vastzetten wanneer er naast onze auto een jeep stopt. Ik kijk op, en wordt in het Nederlands aangesproken door de chauffeur. “Problemen?” vraagt hij. Ik leg zo goed en zo kwaad mogelijk als ik kan uit wat er aan de hand is. Ondertussen stoppen achter de jeep nog een zestal andere jeeps. Allemaal Nederlanders. De chauffeur van de eerste jeep roept de bestuurder van de achterste jeep naar voren.

“Hij heeft nog ooit de Dakar mee gereden” zegt de eerste chauffeur. Hij fikst dit wel even.” Met behulp van tie-wraps en wat korte spanbanden zet hij in korte tijd het filter weer vast. “Dat blijft wel een tijdje zitten,” zegt hij. “Het kan zo nergens naar toe.”

Terwijl de groep zich weer in beweging zet, kijk ik even om me heen. “Wat is hier nu net allemaal gebeurt.” Ik voel nog even aan het filter dat solide vast zit, en stap vol vertrouwen weer in. We gaan verder naar Laki.

Tijdens de rest van de rit blijf ik toch gespitst op bijgeluidjes, maar alles lijkt in orde.

Ik kijk even wat vaker en aandachtiger naar links, waar in de verte een zandstorm woedt. Zandtornado’s en dikke lage zand ontnemen in de verte het zicht, maar de berg Laki die we nu naderen heeft daarvan geen weet. Die staat te midden van een heldere blauwe lucht geduldig op ons bezoek te wachten.

Al snel beginnen we onze wandeling naar de top van de Laki om vanaf daar te genieten van het fenomenale uitzicht over de meer dan dertig kilometer lange rij kraters die hier in 1783 verantwoordelijk waren voor de uitstoot van twaalf kubieke kilometer lava, die werd verspreid over 585 vierkante kilometer IJsland. Achter de krater rij licht de immens grote gletsjer Vatnajökull te pronken. Net zoals bij ons vorige bezoek, probeert de inmiddels opgestoken wind ons het fotograferen onmogelijk te maken. Het enige wat ik kan doen is beschutting zoeken achter een paar rotsen, of mijn uiterste best te doen de camera stil te houden en af te drukken op het moment dat de wind een fractie van een seconde zijn aandacht laat verslappen.

We nemen een andere route naar beneden om zo de rondwandeling compleet te maken. Al snel zorgt de Laki zelf voor beschutting tegen de wind, en voelen we snel de warmte weer in onze lijven terugkeren. Tijdens de afdaling komen we nog langs een enorme wand met voetbal grote bollen van lava. Dat blijkt kussenlava te zijn. Het ziet er bijna uit alsof een menselijke kunstenaar de wand heeft bedacht, maar het is toch echt de natuur, die hier weer een bijzonder kunstwerk heeft neergelegd.

Eenmaal terug op de parkeerplaats wordt ons geadviseerd om terug te rijden over de F207. Op die manier rijden we in een soort eenrichtingsverkeer, en hoeven we niet zenuwachtig te zijn voor tegenliggers.

Gelukkig hebben we veel Tie-wraps

We zijn nog maar net op weg wanneer ik een inmiddels bekend geluid hoor. Ik zet de auto weer aan de kant, en kijk onder de motorkap. Eén van de spanbanden is gewoon doorgesneden, en het brandstoffilter hangt weer los in de ruimte. Met behulp van trekbandjes zet ik het filter weer vast, maar de rest van de rit over de F207 krijg ik niet echt mee. Ik ben te gespannen en te gefixeerd op ieder geluid dat niet vertrouwd klinkt. Bij iedere bult in de weg, bij iedere kuil, wanneer de auto iets meer beweegt vloek ik binnensmonds, en soms ook gewoon hardop.

Ik ben opgelucht wanneer we op de camping aankomen. We hebben de camping bijna voor onszelf alleen. Ik kijk snel onder de motorkap, maar de trekbandjes hebben het dit laatste deel van de route gehouden. Morgen rijden we naar Kirkjubæerklaustur, en hopen we dat ze de beugel opnieuw kunnen lassen, of een andere creatieve oplossing voor ons hebben.

Voor nu, staat de camper op de camping, is de motor tot zwijgen gebracht, en is het enige geluid dat we horen onze eigen ademhaling en onze eigen hartslag. Het is hier onwezenlijk stil, en we genieten van deze serene rust.

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---