Een zandstorm en wasbordwegen

De F208 begint als een asfaltweg, maar gaat al snel over in een gravelweg. In de verte hangt een bijna ondoorzichtig deken van stof. Een beetje wind en veel droogte, en het fijne IJslandse zand kiest het luchtruim. Zo nu en dan ontstaan kleine zandtornado’s. Een prachtig gezicht, maar eigenlijk alleen wanneer je er niet doorheen hoeft te rijden. Het lijkt erop dat wij het grootste deel van de zandstorm aan ons voorbij kunnen laten gaan omdat de weg steeds weg draait van het dichtste deel. Helemaal ontkomen aan de zandstorm lukt niet, maar het wordt nooit gevaarlijk.

Het wegdek is in niet al te beste staat. Op zijn best rijden we over een wasbordenpatroon, maar we moeten ook regelmatig afremmen voor diepe kuilen of juist voor bulten op de weg. Ik heb iets minder aandacht voor de omgeving, maar veel aandacht voor de weg. We rijden voor nu de camping bij Hólaskjól voorbij. We zijn onderweg naar de Eldgjá, “de vuurkloof” met de bijzondere waterval Öfærufoss. Tot 1996 was de waterval extra bijzonder vanwege de natuurlijks stenen brug. Ik had dat graag gezien, maar moet het doen met de foto´s die ik hiervan onder ogen kreeg.

Naar de Eldgjá

We nemen de afslag voor de laatste twee kilometer naar de parkeerplek. In plaats van de rivierdoorsteek die ik hier de eerste keer dat ik hier kwam moest nemen, ligt er nu een voetgangersbrug. De waterstand van de rivier is erg laag, en ik ben bang dat de waterval ook een stuk minder indrukwekkend zal zijn dan voorgaande keren. Het gaat natuurlijk niet enkel om de foto´s, maar ook om de wandeling dus vol goede moed zetten we onze eerste stappen over de brug, gevolgd door de rest van de stappen die nodig zijn om de waterval te gaan bekijken.

Onderweg bewonderen we de mooie lavastenen in verschillende roden tinten, genieten we van de steile wanden, en een berg waarvan de flank bij zonlicht geheel rood kleurt. Zodra we de waterval in het oog krijgen weet ik dat hij ondanks de lage waterstand van de rivier, niets van zijn imposante verschijning heeft ingeleverd. Met verschillende invalshoeken fotografeer ik, terwijl we de waterval naderen, steeds op een andere manier het watergeweld. Dat de lucht begint te betrekken vind ik niet eens zo´n probleem. Een donkere lucht die de waterval aan de bovenzijde flankeert laat het water juist extra wit lijken.

Het laatste stuk van de wandeling gaat over een steil pad naar boven. Dat pad houd op bij een uitkijkpunt waarvandaan je twee trappen van de waterval mooi kunt zien. Ook is het goed te zien hoe het water vorm gegeven heeft aan diverse steenformaties. Na een half uurtje waarin ik me goed fotografisch heb kunnen uitleven op het watergeweld is het tijd om langs het pad weer af te dalen.

Nieuwe impressies

Wanneer we onder aan de waterval staan bedenk ik me dat de lage waterstand wel eens kansen kan bieden. We wandelen naar de oever van de rivier waarin de waterval verder stroomt. Langs de oevers, kun je door de lage waterstand, de kloof waarin het onderste deel van de waterval uitkomt, inlopen. Niet veel later zien we hoe het onderste deel van de waterval, met veel geweld in de rivier stort. Nieuwe fotomomenten, nieuwe impressies.

Tevreden aanvaarden we de terugweg naar de parkeerplaats, en rijden we naar Hólaskjól waar we vannacht zullen kamperen. Eenmaal op de camping, open ik heel even de motorkap. Tevreden gaat die kap snel weer dicht. De beugel heeft het enorme wegengeweld goed doorstaan. We kunnen weer met veel vertrouwen verder gaan met onze reis.

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---