De grootsheid van de kleine dingen

Na het watergeweld van de Nykurhylsfoss zou je verwachten dat onze volgende bestemming een overtreffende trap moet zijn om indruk te maken. Niets is minder waar. We vinden een waterval die het zeker niet moet hebben van zijn watergeweld, niet van een enorme hoogte en niet van een enorme breedte. De Riggifoss is indrukwekkend vanwege zijn ligging, de fijne mosjes, en de heldere groene poel waarin het water terecht komt alvorens tussen de grote rotsen te verdwijnen richting de oceaan. Zo’n groene poel waar je zo in zou duiken als je niet wist dat het water hooguit een paar graden koud zal zijn.

Wij blijven wijselijk aan de kant, en genieten van het water dat over de rand tuimelt, vervolgens zachtjes uit elkaar spat op een met mos bedekte rots en vervolgens de poel in glijdt.

Wanneer we verder rijden, trekt al snel de wind weer aan, en de bewolking dicht. De mythische Brunnhorn die we al van ver zien liggen lijkt door het donkere weer onderdeel van een landschap uit een duister horrorverhaal. Wanneer je het hebt over de Brunnhorn zal menig reiziger de schouders ophalen. “Brunnhorn? Die ken ik niet.” Als je dan Batmountain zegt gaat er meestal een belletje rinkelen en hebben ze hem gezien, of willen ze hem gezien hebben. Wij genieten van de duisternis rondom de berg.

Het licht zit niet mee

Skútafoss, Hvalnesviti en Eystrahorn, drie mooie stukken IJslands landschap slaan we over. De lucht bestaat uit een enkele grijze tint, en zo nu en dan regent het. Het zijn niet de omstandigheden die ons verlokken hier te stoppen. In de omgeving van Vestrahorn zien we wat meer licht tussen de wolken, en hier slaan we af in de hoop op interessant licht of omstandigheden. In mijn hoofd zit ik nog met de omstandigheden die ik hier aantrof van mijn laatste bezoek. Een van de foto’s die ik hier maakte werd de cover van mijn boek “In het spoor van het licht.”  Met die foto in gedachten weet ik dat ons bezoek van vandaag enkel kan tegenvallen. Als ik hier nu voor het eerst zou komen zou ik razend enthousiast zijn. Mooie zandduintjes, botten van iets wat ooit een walvis geweest zou kunnen zijn, drijfhout en natuurlijk zwart zand. Maar verwend door voorgaande bezoeken zie ik enkel stuurloos licht, voetsporen in het zand dat eigenlijk maagdelijk en ongerept zou moeten zijn, en het ontbreken van de gigantische spiegel die Vestrahorn zo beroemd heeft gemaakt.

Genieten met een andere mindset

Maar dat iets fotografisch niet zo interessant is, wil nog niet zeggen dat ik niet kan genieten van de omgeving. Na een paarhonderd meter wandelen over het strand hebben we de rust en de ruimte om ons heen met enkel het ruisen van de wind en het geluid van golven die zachtjes tegen het strand aan botsen. De voetsporen die we achterlaten in het zand worden door een volgende golf weer uitgewist. Alsof hier niemand was, alsof we er zelf niet zijn.

We lopen net zo ver door totdat we de Brunnhorn weer vol in zicht krijgen, maar nu vanaf de andere zijde, die op een andere manier fotogeniek is.

Vanaf Vestrahorn is het niet heel ver van de camping Haukafell. Met het zicht op de gletsjertong Fláajökull. De gletsjertong die wordt beschenen door Crepusculaire stralen, beter bekend als lichtharpen. De camper gaat natuurlijk even aan de kant om de harpen te fotograferen, en in ons op te nemen. Daarna rijden we door naar de camping, waar we zelfs een veld, voor onszelf hebben, en we kunnen genieten van een welverdiende nachtrust.

Dan nog even dit

Bedankt voor het lezen van dit bericht. Als schrijver en fotograaf vind ik het belangrijk en fijn om wat feedback te krijgen. Al zijn het maar twee of drie woorden. Een like is natuurlijk al leuk, maar een paar woorden over hoe je het vond zijn een boost voor mijn motivatie om met plezier te blijven schrijven.
Alvast bedankt!

---